Melikgazi Çaycı
@Melikgazi
En ufak bir pişmanlık duymuyordu. Hapishaneler yardımlaşma veya dayanışma sistemi üzerine kurulmuş yerler değildi. Buralar, insanların ortak kişisel menfaatlerin asla çakışmadığı bir dünyaydı. Bazen mahkumlar aynı hedefe yoğunlaşabilirlerdi, ama kural kendi yaşam alanından asla dışarı çıkmamaktı. Bu farelerin mantığıydı; zekanın hayatta kalmaya pek yararı yoktu.
Hatica, nedensiz espri yapanlardan nefret ediyordu. Bu genellikle, abartılı bir kendini gösterme merakının belirtisiydi. Ya da böylece kendilerini daha önemli hissedecek ve her halükarda başkalarının varlığını küçümseyebileceklerdi.