Acı çekmek, bazen insanın kendini affetmesinin tek yoludur. Çünkü bazı hatalar vardır ki, ne sözle ne de zamanla silinir; ancak çekilen acıyla anlam kazanır.
Bazı suçlar vardır ki, eylemden çok önce işlenmiştir. İnsan onları zihninde defalarca yaşar, tartar, meşrulaştırır; ve sonunda, yaptığı şey sadece kaçınılmaz bir son olur.
Korku, yalnızca yakalanma korkusu değildir; asıl korku, insanın kendi içindeki karanlığı görmesidir. Çünkü bir kez gördüğünde, onu inkâr edemez ve o karanlık artık onun bir parçası olur.