Melike Ölçer
@Melonuzzzz
Kalp Allah'ın mülküdür, göğsünde atınca senin mi sandın?
12 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Ermiş
Yazardan okuduğum ikinci kitap. Galiba yazarın yazın dilini sevemedim. Üçüncü dil anlatım ile birinci dil anlatım karışık olduğu için hiç sevemedim anlatım dilini. Kitap tam bir nasihat kitabıydı. Gençlere, aşka,akla,tutkuya ve buna benzer bir çok konuya değinmiş bir öğüt kitabı. Birkaç yerde altını çizdiğim oturup düşündüğüm çok güzel alıntıları vardı ama genel olarak anlatım dilini sevemedigim için kitabı da sevemedim.
Reklam
Mükemmel Yabancı
Leah Stevenes bir zamanlar çok meşhur bir muhabirken mesleğini ve itibarını kaybettikten sonra çaresizce hayata tutunmaya çalışır. Beklemediği anda yıllar önceki ev arkadaşı ile karşılaşır Emmy Grey ve tekrardan bir araya gelirler. Sıfırdan hiç bilmedikleri bir kasabada yeniden hayata tutunmaya çalışırlar. Ama işler istenildiği gibi gitmez. Leaha benzeyen bir kadının cinayet haberiyle çarklar tekrar dönmeye başlar. Emmy'in kaybolusu, ölümlerin devam etmesi,Leah ve Kyle arasindaki beklenmedik duygular ,katil hozuyle bakılan Leah tekrar muhabir gibi yavaş yavaş araştıra araştıra polisle beraber katili aramaya başlayan bir hikâyeyi okuyoruz. Kitabı başta sıkıcı buldum hatta bırakmayı bile düşündüm. Yazım dili o kadar beni bunalttı ki çeviri olduğu için mi yoksa yazarın dili mi bilmiyorum ama yazım dilini hiç sevemedim. Nerede geçmişi okuyoruz nerede suani okuyoruz o kadar zor anlaşılıyor ki yoksa hayal ürünü mü o bile şüpheli. Kyle ile aralarındaki ilk anlari okumak isterdim çok üstünkörü anlatıldı. Sanki kitapta iki sevgili olmak zorundaymis da olmuş gibiydiler. Aralarından bir sevgi olduguna bile şüpheliyim olmak zorundaydılar da oldular gibiydi. Kurgu olarak çok iyiydi ama yazımı üslubu ve seri olması gereken bir kitabı tek kitaba sığdırmış hissi verdiği için kurgu o beklentiyi karşılamıyor. Sırf birkaç noktada heyecanladigim için okudum diyebilirim. Ya sonu bile oldu bitti şeklinde anlatılmıştı detaylar asla yoktu. O kadar çok elestirecegim nokta var ki ne anlatsam diğerine haksızlik olacakmış gibi hissediyorum. Izzy ve Theo olayların yapıtaşıydı ama ikisini bile doğru düzgün okumadik. Annesi ve ablası arasındaki o ilişkiyi yüzleşmeyi,paige olayını daha detaylı işlenmesini o kadar isterdim ki. Kısacası seri olacak bir kitap tek kitapta harcanmış gibi.
O Gemi Gelene Kadar Ben Uçmayı Öğrendim
Kitabın ismine aşık olarak alıp okudum. İsmi çok saçma bir şekilde aşırı hoşuma gitti bu yüzden hemen alıp okumaya başladım. Kitap her sayfası bir öğüt verir gibiydi. Bazı kabullenmedigimiz noktaları tokat gibi yüzümüze vuruyordu. Toplum sorunları,kadın cinayetleri, çocuk sorunları, alışmış olduğumuzdan dolayı çoğu göremediğimiz noktalar o kadar çok vardı ki. Bir diğer konusu yalnızlık. İnsanın kalabalıklar içinde yalnızlığı, kendi içimizdeki yalnızlığı ya baştan aşağı gerçekten yalnız olmamızı. Bence insan her zaman kendi içinde yalnızdır. O kadar yalnızdır ki o yalnızlığa kendisi dahi ulaşamaz. Yalnızlık insanların tüm organlarında taht kurmuş bir imparatorluk. Durmadan savaştığı ama asla galip olamadığı belki de tek savaş. Belki de insanın durmadan kendiyle çatışmasından kimse kimseyi anlamıyor. Kitabı genel olarak sevdim hatta o kadar altını çizdiğim yer oldu ki kalemim ve post-it'im bitti diyebilirim. Sevmediğim nokta ise kitabın bazı yerlerinde tekrarladigini hissetmemdi. Aynı şeyleri değiştirilip önüme konulmuş gibi.
Ermişin Bahçesi
Galiba yanlış kitapla başladım. İlk kitabı Ermiş ikinci kitabı Ermişin Bahçesi olacakmış. Bu yüzden sanırım kitaba başlar başlamaz bir noluyoruz dedim. El Mustafa'nın bir yolculuk dönüşünde bahçesinde verdiği öğütleri ve tavsiyeleri okuyoruz. Kendini bulma, çevreyi anlama,kendi melodini oluşturma,kendi sesini duymaya yönelik bir kitaptı. Kendi sesini duy, cümlelere dök, şarkıya çevir ve duyur. Bazı öğütleri ve tavsiyeleri kulağıma küpe oldu en azından bir süre benimle birlikte olurlar. 40/45 dakika içerisinde bitirdiğim bir kitaptı. Çok severek ya da bayılarak okumadım ama diğer kitaplarına da şans vereceğim çünkü yazarın okuduğum ilk kitabıydı. Dili çok sade ve anlaşılabilir en kısa sürede Ermişi alıp okuyacağım.
Yeraltından Notlar
İnsanın "Yeraltısı" kafasının içidir. Dostoyevski kitabı yazdığı dönem sürgün dönüşüne denk gelmektedir. Yani idamdan yeni kurtulduğu ölümden burun buruna yeni kurtulmuş birinin psikolojisiyle yazılmış bir kitap. Kitabı okurken onkadar sorguluyorsunuz ki bazen anlamıyorsunuz tekrar tekrar baştan alıyorsunuz. Anlatan biri var ama kim, kahraman kim , karakter kim? Sonra fark ediyorsunuz ki karakter benim, karakter sensin ,karakter bir toplumun bastırılmış iç sesi. Durmadan sorguladığım karakter ben miyim diye düşündüğüm bir kitap oldu. İnsanlar kendi içindeki zıtlıkları içinde var olur. Kendini kendi içinde binlerce kez inşaa ederek kendi benligini oluşturmaya çalışır. Bu yüzdendir bir türlü insanoğlunu anlayamamız. Kitap iki kısımdan oluşuyor. Birinci kısım "Yeraltı" kendi iç dünyasıyla durmadan kavga eden birini okuyorsunuz ya da kendinizi. İkinci kısım benim severek bayılarak okuduğum kısımdı. O insalar içinde dışlanmışlık hissini o kadar iliklerime kadar hissettirdi ki. Kendini gösterme çabasını, anlaşılsın diye bağırışını, yalnızlığını, hırsını, kendi içinde kimseye göstermediği sevgisini, kızgınlığını, kızgınlığını o kadar hissederek okudum ki bazı yerlerinde gözüm bile doldu diyebilirim. Kısacası kitapta birinci kısım da bir karakter ile iç çatışmasını ikinci bölüm de ise kocaman bir yalnızlığı okuyorsunuz.
Reklam