Ben bu kitabı, etrafımızdaki birçok insanı ve aynı zamanda kendimizi daha iyi anlayabilmek için okumam gerektiğini düşündüm.Kitap kısa, akıcı ve akademik dilin ağırlığından arındırılmış olduğu için oldukça hızlı ilerliyor. Ama bence bu kitabı en çok çocukları anlamak için değil, kendimizi anlamak için okumalıyız. “Her şey çocukluğumuzda saklı” gibi klişelere sığınmayacağım; fakat Uçurtma Avcısı’nda Khaled Hosseini’nin de ifade ettiği gibi, bazen hissettiklerimizi en iyi anlatan şeyler tam da “klişe” dediğimiz o cümleler oluyor.Doğduğumuz andan itibaren içinde bulunduğumuz toplumsal ve kültürel yaşamın bizi etkilemesi ve zamanla birbirimize benzetmesi aslında oldukça anlaşılır bir durum. Düşününce bunun ne kadar doğru olduğunu fark ediyor insan. Yaşadığımız toplumun kalıpları, farkında olsak da olmasak da bizi bir ölçüde sınırlıyor.Günlük hayatta karşılaştığımız pek çok sorunun temelinde ise baskıcı bir şekilde yetiştirilmiş olmak yatıyor. Burada baskıcı olmak, muhafazakâr olmak anlamına gelmiyor. Daha çok, çocukken her şeye anne ve babaların karar verdiği bir ortamda büyümekle ilgili. Küçükken buna isyan eden çocukların, yıllar sonra aynı davranışı kendi çocuklarına göstermesi de bunun bir yansıması.Kitapta Umay Divi’ye ait bir ifade özellikle çok hoşuma gitti:“Cahillik kötüdür, sevgi cahilliği en kötüsü.”Bu sözden anladığım şu oldu: Sevmeyi bilmemek, bazen hiç sevmemekle aynı sonuca yol açabiliyor.Kitap aslında çoğu zaman bildiğimiz şeyleri, belki de daha önce duymadığımız bir dille anlatıyor. Ama bunun yanında bilmediğimiz pek çok şeyi de fark etmemizi sağlıyor.Sonuç olarak ben bu kitaptan çok faydalandım. Okuyun, okutturun. Özellikle yeni anne babalara ve tüm ebeveynlere tavsiye ederim. Çünkü insanın nasıl yetiştiğini, nasıl şekillendiğini ve bunu kendi çocuklarına

Edebiyat