Hepimizin içinde, ebeveynlerimizin yaptıklarının aslında iyiliğimiz için olduğuna ve sevgiden ileri geldiğini inanma gereksinimi vardır. Onların iyi niyetli olmayabileceği (veya ebeveynlik etmek konusunda yetersiz kaldığı) kuşkusu bile çocuğumuz için fazlasıyla sarsacıdır. Sonuçta, her türlü kuşkudan arınmak amacıyla ebeveynlerimizin bize yaptıklarını aynen çocuklarımıza yaparız.
Ceza, çocuğun bulunduğu eyleme odaklanmasını sağlamaz. Bu eylemde neden bulunduğunu veya daha başka nasıl davranmış olması gerektiğini ise hiç düşündürtmez.Ceza kullanarak düşünmesini sağladığımız tek şey anne babasının ne kadar zalim olduğudur (ve belki de başının belaya girmesine neden olan öbür çocuktan öcünü nasıl alacağıdır).Kısacası, çocuklar cezanın kendisine odaklanırlar; ne kadar haksızca olduğunu ve bir dahaki sefere ondan nasıl kaçınabileceklerini düşünürler.
“Küçük çocukları kontrol etmek için sürekli güç kullanmanın kaçınılmaz sonucu, onları nasıl etkileyeceğinizi asla öğrenememektir.”
“Yani cezaya ne kadar çok yönelirseniz ‘çocuğun yaşamındaki etkiniz o kadar az olur.’”