Kendilerinden isteneni gerçekten yapan çocuklar güce dayalı disipline güvenen ebeveynlerin değil, sıcak ve sağlam ilişkiler kurmaya yönelen ebeveynlerin çocuklarıdır.
Çocukların gerçekte gereksinim duyduğu şey koşullara bağlanmamış bir sevgidir. Ama eğer onlara verilen yalnızca eylemlerine bağlı onaylarsa, o zaman onayı alırlar ve pek tatmin olmamış biçimde daha fazlasını isterler. Kendi çocukluğunla oldukça az koşulsuz sevgi almış bazı ebeveynler sorunu ne yazık ki yanlış teşhis ederler ve eksikliğini hissettikleri şeyin Övgü olduğunu varsayarlar. Ondan sonra kendi çocuklarını ölümüne aferinler ve bir kuşağın daha gereksinim duyduğu şeyden yoksun kalmasına neden olurlar.
Övgü sonucunda çocuklar başarılardan gurur duymayı beceremez, hatta neyin biri başarı olduğunu bile anlayamaz hale gelirler. Bazı uç durumlarda “ Övgü keşlerine” dönüşürler ki yetişkinlikte dahi sürekli onaylanma gereksinimi duyarlar.