melphomene
@Melphomene
İstanbul Sözleşmesi tam metin: rm.coe.int/1680462545
744 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir insan, çocuklara nasıl davranıyorsa o'dur; ama bir insan en çok, kendi çocuğuna davranırken kimse o'dur.
Çocuklara görsel ve sözel olarak zarar veren içerikler, çıplaklık, cinsellik değil, şiddettir. Bize çıplaklıktan ve cinsellikten utanmamız gerektiği öğretildiği için bunu içselleştirir, çocuğun da çıplaklık ve cinsellikten utanacağını varsayarız. Halbuki çocuk, biz ona bu utancı öğretmediğimiz sürece çıplaklıktan ve cinsellikten rahatsız olmaz. "Çocukların izlememesi gereken sahneler" konusunda Batı'da her sene toplanan bir kurul var. Pedagoglardan oluşan bu kurulun kararlarına göre çıplaklık ve cinsellik içeren sahneler için yaş sınırı her sene aşağı çekilirken şiddet içeren sahnelerde bu sınır her sene yükseliyor
Anne tabusu, dünyada var olan en büyük tabudur. Tabuları olmadığını iddia eden insanlar bile, ne kadar liberal, tanrıtanımaz, şu, bu olurlarsa olsunlar konu anne olduğu zaman dururlar, anneyi eleştirebilmekle birlikte belli bir sınırdan sonrasını kolay kolay geçemezler
Anne-babaların çocuklarına verdikleri zararlar örtbas edilmek için anne-babalık kutsal seviyeye çıkarılmıştır.
Çocuğa bizim ona bağırabileceğimizi ama onun bize bağıramayacağını, bizim onu eleştirebileceğimizi ama onun bizi eleştiremeyeceğini, bizim ona öfkelenebileceğimizi ama onun bize öfkelenemeyeceğini öğretmişsek, çocuk acının, öfkenin, suçlanmanın pasif alıcısı olduğunu öğrenecek ve bir başkası karşısında da böyle davranmaya, zihinsel, fiziksel ve cinsel; her anlamda suistismal edilmeye açık hale gelecektir. Çocuğun içindeki "iç anne-baba" sert, otoriter, sorgulanmaz olarak içselleşirse, çocuk herkese karşı sert anne-babanın karşısındaki ezik ve pasif çocuk olarak davranır.