Melike Öksüz
@Mels_
Zaman zaman tehlikeli olup körlüğe yaklaşan göz bozukluğu da kendinden değil sadece yaşadıklarımın bir sonucudur: Yaşama gücümdeki her atışla birlikte, görme gücü de yeniden artmıştır.
Hayat hayranlıklar duyduğum yerdir: İlgisizliğin elinden kurtardığım ve neredeyse hemen iade ettiğim her şey. Azizlerin usulüyse böyle değildir: İlelebet geçerli kalmak üzere bir kez seçerler. Ben sevdiğim her şeyden yakayı kurtarmak için yaşarım; onlarsa tek bir konuya tutunmak için. Ben sonsuzluğun tadına bakarım; onlarsa sonsuzluk içinde yok olurlar.
İnsanlar anlaşamadıklarına göre, dilsizliğin de önemi yoktu. Birbirleriyle takışır, birbirlerinden hoşlanır, öpüşür ya da tepişirlerdi. Ama herkes yine kendisini düşünürdü. Coşkularımız, anılarımız, duygularımız sazdan perdelerin ırmağı kıyıdan ayırdığı gibi bizi birbirimizden uzak tutuyordu. Dikkati çekecek kadar yüksek ama göğe erişemeyecek kadar alçak karlı dağ tepeleri gibi alışılmaz vadilerin ötesinden birbirimize bakıyorduk.
