Meltem
@Meltemzv
95 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kara Kitap'ı İnceleme Cüretinde Bulunmayacağım1000Kitap
Kara Kitap’ı inceleme cüretinde bulunmayacağım; bunu yapacak kadar yetkin bir okur olduğumu düşünmüyorum. Bu yüzden sizlerle bir çözümleme değil, bu romanı okurken bende bıraktığı izleri paylaşmak istiyorum.
Kara Kitap’ı okuduğum on sekiz gün boyunca, kendi hayatıma paralel başka bir hayatı da satırlar arasında yaşıyor gibiydim. Roman beni öylesine içine çekti ki zaman zaman sayfalar arasında kaybolduğumu hissettim. Galip’in yaşadığı bilinmezlik ve çaresizlik duygusu bana da sirayet etti.
Galip’in İstanbul sokaklarında Rüya’yı arayışını okumak ayrı bir keyifti; Celal’in farklı konularda kaleme aldığı köşe yazıları ise romana bambaşka bir derinlik kazandırıyordu. Üstelik anlatılan mekânların çoğunun gerçek olması, beni de İstanbul’u sokak sokak keşfetme isteğiyle doldurdu.
Bu kitabın kolay bir okuma olduğunu söyleyemem. Aksine, okurun tüm dikkatini talep eden bir eser. Ancak romanı bitirdiğinizde, Orhan Pamuk’un neden Nobel Edebiyat Ödülü’ne layık görüldüğünü daha iyi anlıyorsunuz.
Reklam
Bu kitaptan neden kimse bahsetmiyor?1000Kitap
Bu kitaptan nedense çok bahsedilmiyor. Oysa özellikle 2-6 yaş arası bir çocuğunuz varsa, elinizin altında olması gereken kitaplardan biri bence.
Hedvig Montgomery'nin Keşif Yılları Kreş ce Anaokulu Dönemi kitabı, bu yaş grubunu gerçekten anlamava yardımcı oluyor. Çocuğunuzun davranışlarının arkasındaki gelisimsel süreci sade bir dille anlatıyor. "Neden böyle yapıyor?" sorusunu biraz daha sefkatle cevaplayabilmenizi sağlıyor. Mucize çözümler vaat etmiyor. Ama çocuğunuzla bağ kurma yolunda sizi sakinleştiren, bakış açınızı yumuşatan bir rehber gibi.
Bir de fiziksel olarak gerçekten çok özenli bir kitap. Baskı kalitesi, iç düzeni, bölüm geçişleri.. Hepsi çok temiz ve ilgi çekici. Kolay okunan, yormayan bir tasarımı var. Bu da okumayı ayrı keyifli hâle getiriyor.
Özellikle 2-6 yaş arası çocuğu olan ebeveynler için güzel bir baslangic olabilir. Bence daha çok konuşulmayı hak eden bir kitap.
O iş öyle değil işte.
“Körler ülkesinde tek gözlü kral olur” sözüne çoğu zaman sorgulamadan inanırız. Çünkü dünyaya hep gören taraftan bakmaya alışığızdır. H. G. Wells’in Körler Ülkesi ise bu ezberi bozarak okura şunu söyler: O iş öyle değil.
Kitap, görmenin mutlak bir üstünlük olduğu fikrini adım adım yerle bir ediyor. Körlerin oluşturduğu bu toplumda, görme bir avantaj değil; aksine açıklanması gereken bir tuhaflık hâline geliyor. Üstelik körlerin kendi terminolojilerinin olması gece-gündüz ayrımının farklı kurulması, “görmek” ve “körlük” kelimelerinin sözlüklerinde bile yer almaması, bu dünyanın ne kadar tutarlı ve iyi düşünülmüş olduğunu gösteriyor. Wells, okuru kendi normlarının dışına çıkarıp bambaşka bir algı evrenine sokuyor.
En çarpıcı noktalardan biri de görmenin, görmeyen birine anlatılmasının neredeyse imkânsız oluşu. Okurken sık sık “Ben olsam ne yapardım?” diye düşündüm; ama yazar, akla gelen her çözümü bir bir çürütmeyi başarıyor. Böylece mesele sadece fiziksel bir farklılık olmaktan çıkıp bilgi, hakikat ve çoğunluğun dayattığı doğrular üzerine derin bir sorgulamaya dönüşüyor.
Ve final… Karakterin ölmek pahasına bile olsa görmeyi tercih etmesi, özgürlük ile uyum, birey olmak ile ait olmak arasındaki çatışmayı çok güçlü bir şekilde ortaya koyuyor. Körler Ülkesi, kısacık bir metin ama üzerinde düşünecek ve yazacak o kadar şey var ki...
Sevmeyi bilmek gerek.1000Kitap
Onca Yoksulluk Varken, okuru yavaş yavaş içine çeken ama sonlara doğru sarsarak bırakan bir kitap. Özellikle final bölümleri, küçük bir çocuğun asla yaşamak zorunda kalmaması gereken acıları tüm çıplaklığıyla gösteriyor. Momo’nun tanık olduğu, duyduğu ve anlamlandırmaya çalıştığı şeyler insanın içini acıtıyor. Çocuk aklıyla yaşananları mantıklı bir zemine oturtmaya çalışması ise hikâyeyi daha da hüzünlü kılıyor; çünkü masumiyetle acı arasındaki o keskin çizgi sürekli hissediliyor.
Momo’nun kocaman kalbiyle kendisine bakan kadına duyduğu bağ, kitabın en dokunaklı yanlarından biri. Bu bağ hem bir sığınak hem de hayata tutunma çabası gibi. Yoksulluk yalnızca maddi bir eksiklik olarak değil; sevgi, güven ve korunma yoksunluğu olarak da karşımıza çıkıyor.
Kitapta dikkat çeken bir diğer nokta ise Momo’nun yaşadığı apartmandaki komşular. Toplum olarak çoğu zaman ötekileştirdiğimiz, tekinsiz bulduğumuz bu insanlar, hikâye ilerledikçe bambaşka yönleriyle karşımıza çıkıyor. Yazar, bu karakterler üzerinden önyargılarımızı sorgulatıyor ve “farklı” diye kenara ittiğimiz insanların aslında ne kadar insani, ne kadar kırılgan olabileceğini gösteriyor.
Kitap, okuru rahatsız etmeyi göze alarak gerçekleri anlatıyor ve bunu yaparken duygusal bir sömürüye kaçmıyor. Bitirdiğimde içimde ağır bir hüzün kaldı ama aynı zamanda bu hikâyenin anlatılmasının ne kadar gerekli olduğunu düşündüm. Kolay okunmuyor, kolay da unutulmuyor.
Ah be Vincent...1000Kitap
Theo’ya Mektuplar, Van Gogh’un hayatına özel ilgi duyan bir okur olarak beni fazlasıyla tatmin eden bir okuma oldu. Kardeşi Theo ile kurduğu o yoğun, kırılgan ve bir o kadar da hayatta kalmasını sağlayan bağ; satır aralarında hissedilen yalnızlığı ve anlaşılma ihtiyacı beni derinden etkiledi. Okurken sık sık duygulandığımı fark ettim.
Bugün hayranlıkla baktığımız o büyük sanatçının, yaşadığı dönemde neredeyse hiç değer görmemesi; sürekli maddi sıkıntılarla boğuşması ve zaman zaman kendi sanatından bile şüpheye düşmesi gerçekten çok sarsıcıydı. Van Gogh’un resimleri kadar ruh hâlini, korkularını, umutlarını ve hayal kırıklıklarını da bu mektuplar aracılığıyla yakından görmek mümkün.
Okumayı bazı YouTube videolarıyla destekleyince, özellikle tabloların hikâyeleri ve dönemin sanat ortamı üzerine, kitap benim için çok daha anlaşılır ve anlamlı hale geldi. Mektuplarda sadece kendi eserlerine değil, dönemin ressamlarına, sanat anlayışına ve resme bakışına dair düşüncelerini okumak da ayrı bir keyifti.
Sanat tarihine, Van Gogh’un hayatına ve sanatına ilgi duyan; bir sanatçının iç dünyasına doğrudan tanıklık etmek isteyen herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap. Bu mektuplar Van Gogh’u “efsane bir ressam”dan çıkarıp, tüm kırılganlığıyla gerçek bir insana dönüştürüyor.
Reklam