Zeyneb Pervane
@Mencure
9 okur puanı
Aralık 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kitabı okumak büyük bir sabır gücü gerektiriyor. Kitabın size sunduğu olağanüstü gerçek dünyada Dirmit ile birlikte duvarlara çarpıyorsunuz. Elinizi neye atsanız çevrenize şeytan görünüyor, kendi elleriniz dönüp dolaşıp yine sizi boğuyor.
İlk sayfalarda ister istemez Yüzyıllık Yalnızlık kitabıyla kıyaslıyorsunuz. Benzer bir giriş ve ortam gibi görünüyor. Ama sayfalar aktıkça kitabın köyden kente göçle birlikte gelişen bireyin yalnızlaşmasını ve yozlaşmasını nadide bir üslupla aktardığını görüyorsunuz. Ve kitabın başından sonuna aslında ne kadar yerimizde saydığımızı tekrar tekrar görüyorsunuz.
İçerik ve işleniş bakımından olağanüstü gerçek romanın yanı sıra postmodern bir roman örneği oluşturuyor. Hakkı verilmesi gereken bir yazarımızdan hakkı verilmesi gereken bir kitap.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bir Robert Musıl kitabı ve alınabilecek maksimum verim...
Deneme ve anlatı türünde kitapları neden bu kadar sevdiğimi bir kez daha anladım. Hayatın gördüğümüz kadarıyla sınırlı olmadığını, gerçeğin üstünde her zaman başka bir gerçek olduğunu, bazen bir sinek kağıdına yakalanırken, bir anıtın önünde dururken, savaşa bir farenin gözlerindeki korkuyla bakarken, bir cenaze töreni izlerken ve aşkı bir lahit kapağında bulurken anlıyoruz. Ve aslında hayattaki tüm koşuşturmaların, gözümüze tutulan bir fener gibi bizi kör eden, önümüze basit sorunlarla düğüm olup dolaşmış bir yumak atan, biz bu sahte parlaklık altında düğümleri çözmeye uğraşırken hayattan anları çalan bir hırsız olduğunu...
Yani sanıldığının aksine bu kitaplarda yazılanların, canımızı yok yere sıkan karmaşık laflar dizisi olmadığını söylemek istiyorum. Belki keyfimizi kaçırıyor olması doğrudur ama yok yere değil, aksine salgın bir hastalık gibi yayılan bu zincirleme körlüğe karşı bir iyileşme belirtisi olarak. Yani burda "Yaşarken Açılan Miras" kitabında Robert Musıl' in dediği gibi: "İstediğiniz kadar eleştirin: insanın keyfinin bozuk olması, bir iyileşme belirtisidir"
Buda Utançtan Çöktü
Kitabı bitirdim, üstüne konuşulacak o kadar çok şey var ki... Olabildiğince spoiler vermeden bunlardan bir kısmını sizinle paylaşmak istiyorum.
Öncelikle Oğuz Aktürk' ün bu kitabı özdeşleltirdiği köleler ve kilitler şarkısını dinledim. Şarkının son iki dizesi benim için kitabın bir mikro özeti niteliğinde. (Zaten şarkı Yunanistan'a gitmek isterken kaptan tarafından kilitlenerek kıyıya yakın bir yerde batırılan gemide boğularak ölen göçmenleri anlattığı için benzer hisler uyandırıyor)
" Keşke anlattıklarım yalan olsa
İnsanın insana ettiğine bak!"
Keşke bu anlatılanlar hayal gücünün bir ürünü olsa ama maalesef insanın insana ettiğine de bakın...
Kitap boyunca tek bir karakteri bile sevemiyorsunuz. Sempati duyduğunuzu düşündüğünüz karakterlerden birkaç sayfa içinde nefret ediyor ve soğuyorsunuz. Bu karakterler kitaba gömülüp gidiyor. Böylece duvarları buzdan bir depo kadar soğuk olan kitap asla ısınmıyor.( Herşey' in başladığı, güneşin doğduğu yeri bulana dek) Siz de kitabın ana karakteri Gazâ kadar yalnızsınız ve üşüyorsunuz . Kendiniz de dahil kimseye güvenmiyor, iğreniyorsunuz.
Kitabın bölümleri rönesans resminde kullanılan dört temel teknikle adlandırılmış. Gazâ'nın gerek ani gerek yavaş yavaş işlenen renk değişimleri önünüze sabırla ilmek ilmek işlenmiş bir karakter çıkarıyor.
Benim en sevdiğim bölümlerden biri Gazâ'nın son Afgan gurupla yapmış olduğu deneydi. Bana çok sevdiğim "Das Experiment" filmini hatırlattı. İnsanın kendisine verilen rollere bu denli çabuk adapte olup zalimleşmesi veya ezikleşmesi filmde çok iyi işlenmişti. Kitaptaki bu bölüm gözümde filmden sahnelerle canlandı.
Ayrıca dikkatimi çeken bir diğer konu da Gazâ'nın yazmış olduğu milyonların birleşip aynı yöne yürüdüğü hikayeydi. Daha sonra Gazâ iyileşmek için bu birleşmeyi deneyecekti.