Benim çocukluğum pencere parmaklıkları arasında dışarıda geçen arabaları seyrederek geçti kirlenmeden , pantalonumu yirtmadan , dizimi kanatmadan , bır oyuncak uğruna ağlayarak geçti oysa dizimin kanamasini , üstümdeki elbiseleri eskitmek , doyasıya koşmak isterdim yapmadım yapamadım yaptirmadilar çünkü doğru olan herşey toplumda doğruluğunu kaybetmişti , betonarme evler arasında parmaklıklar arasında geçen arabaları seyretmek zorunda kaldık . oysa ben top oynamak , gol atmak , gol yemek , yere düşüp dizimi kanatmak isterdim olmadı . Hayatın acımasızlığı yüzüme vurmustu yere düşmeden dizimi kanatmadan canım yanıyordu bu en denli acıydı ...
M.S ✒️