Ve şunu düşünelim: Ya insan yaşamının gerçekten bir anlamı varsa? Ya -bir anlığına bunun mümkün olabileceğini düşünün- Dünya'daki yaşam sadece korkulası ve gülünesi değil, aynı zamanda kutsanası bir şeyse? Ya öyleyse?
Her şey gelip geçici.
"İnsan" denen yaratıkların yaşadığı bu "dünya" adlı buzdan cehennemde geçirdiğim onca vakitte karşılaştığım tek gerçek buydu.
Her şey gelip geçiçi.
Buna nasıl tahammül ediyorlar? Her günü pes etmeden, umutsuzluğa kapılmadan, intihar etmeden, hatta siyaset tartışmaya devam ederek nasıl atlatıyorlar?