Karşılık beklemek, çoğu zaman mutsuzluğa yol açar. İnsanları incelemeyi sevmek, onlarn özelliklerinden hoşlanmak, üzerinde egemenlik kurmaya ve hayranlıklarını kazanmaya çalışmadan hoşlanmalarına yol açacak biçimde gösterilen ilgidir ki, kişiyi mutlu eder. Başkalarına içtenlikle davranan onlar için bir mutluluk kaynağı olur ve dostça karşılık görür.
İnsanoğlu nefrete dostluktan daha fazla eğilimlidir. Nefrete eğilimlidir, çünkü yaşamından hoşnut değildir, çünkü yaşamın anlamını yitirdiği, dünya nimetlerinin tadını başkalarının çıkardığını kendisinin birçoğundan yararlanmadığını hissetmektir.