Meredith
@MeredithElf
Şu anda okuduğu kitap
İnsanlar genellikle en yakınlarına öfke duyarlar.
— Neden?
— Çünkü duygusal alışverişler en çok, en yakınımızdaki kişilerle kurulur. Bunlar kimlerdir? Annemiz-babamız-kocamız-kardeşlerimiz ya da çocuklarımız.
(Ya da dost bildiklerimiz...)
Her şeyi affedebiliyorlar ama sevilmemeyi asla.
Şu kadınlar ne garip mahluklar.
Sevgileri, tutkuları uğruna neleri göze alabiliyorlar. Onlar için yaşamın temel şartı "Sevilmek". Aşkla, tutkuyla sonsuza kadar sevilmek ve asla vazgeçilmemek. Her şeyi affedebiliyorlar ama sevilmemeyi asla.
Biri eğer gözlerini senden kaçırıyorsa; emin ol ki o gözlerde sana dair bir şeyler vardır.
-Fiodor Mihayloviç Dostoyevski
Düş Kefeni'ni okurken şöyle bir cümleye denk geldim. "Birinin sizi sevmesi güzel şeydi ama o kişinin sizi mutlu etmek istemesi daha güzeldi. Sevgi teraziye koyup ölçülemiyor, davranışlarla ölçülüyordu."
Ve kendim hakkında bir şeyi daha fark etim. Mutluluk hissini en doruğunda hissettiğim anlar hep en yakınlarımı mutlu edecek sürprizler hazırladığım zamanlarmış. Ben onları mutlu edince ruhum da mutlu oluyor, bir çocuk coşkusuyla dolup taşıyormuşum. Daha dün hatırladım; önce mutlu zamanlarımı, ardından da hiçbirinin hayatımda olmayışını. Bundan sonra ne mutlu ettiklerim hayatımda olacak, ne de bundan sonra mutlu etmek isteyeceklerim.
Çünkü birini yeniden mutluluğuyla mutlu olacağım kadar içime alacak güvene sahip değilim.
Yüzüm kime dönük olursa olsun,
Yüreğim hep sana dönük olacak.
Kaldı ki ben senden başkasına,
Kapı nasıl açılır bilmiyorum...
- Cemal Süreya