Merve Çepni Ofluoğlu
@Merffuu
Şu anda okuduğu kitap
Kötü biri olamamak bir yana, herhangi bir şey olmayı da beceremedim: Ne kötü ne iyi, ne alçak ne namuslu, ne kahraman ne de haşerenin biriyim. Şimdi bir yandan köşemde pinekliyor, bir yandan da acı, faydasız bir teselliyle avunuyorum: Zeki insanlar asla bir baltaya sap olamaz, olanlar yalnız aptallardır.
Reklam
Hasan Ali Toptaş, kalemiyle bizi Anadolu’nun eski merhametine ve masumiyetine götürerek o köylerde ve kasabalarda gezdiriyor. Sadelik içerisinde, birinin hayatına yakından tanıklık ediyormuş gibi hissettiriyor. Küçücük bir bakışın, söylenmemiş bir sözün, ufacık bir hareketin altında yatan anlamları ustalıkla ortaya çıkarıyor.
Bu eser, bir baba ile oğul arasında görünmeyen ama derin bağları anlatıyor. Babalarımızın aslında bizim gördüğümüzden daha hassas ve şefkatli olduklarını hatırlatıyor. Toptaş, bir babanın, o koca çınarın, esen ölüm fırtınasıyla her gün biraz daha dallarının kırılmasını ve kaçınılmaz olan yıkımını muhteşem bir dille tasvir ediyor. Günden güne birini kaybetmenin ve yaşlanmanın tüm ağırlığını okura hissettiriyor.
Hikaye, zaman zaman tekrara düşse de içindeki türküleri, acıları, fedakarlıkları ve samimi anlatımıyla okuyucuyu kendine çekiyor. Bu eser, sade ama derin bir üslupla yazılmış, insanı etkileyen ve düşündüren bir kitap.
Zaten o yıllarda burnumuzun ucunda gezinen bir mazot kokusuydu babam, kulağımızda çınlayan uzak bir motor sesiydi ve az evvel dediğim gibi, gitti mi gelmek bilmezdi bir türlü.
Eğilip doğrulan insanları, kürek seslerini, toprağın kokusunu ve mezar taşlarının ağartısını buzlucamın gerisinden görüyormuş gibiydim orada ağlarken. Dünya gözyaşlarımın içindeydi artık, dünya bulanıktı, dünya ıslaktı ve dünya kalın uğultular eşliğinde, etrafa buğular saçarak, hafif hafif titriyordu.
Reklam