Sudenaz karabıyık
@Merisude
2003
6 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Taş Kağıt Makas okurken sürekli “yok artık” dediğim bir kitap oldu. Her şey sakin başlıyor ama sayfalar ilerledikçe gerilim yavaş yavaş içine işliyor. Kime inanacağımı şaşırdım. Özellikle sonu beni gerçekten ters köşe yaptı. Bitirdiğimde bir süre boş boş tavana baktım diyebilirim.
Reklam
insanın en çok sevgi beklediği yerde en derin yarayı alabileceğini gösteriyor. Sevilmemek bağırarak değil, sessizce insanı parçalıyor. Bir evin içinde bile “fazlalık” olmak, insanın kendine olan inancını yavaş yavaş tüketiyor. Kitap bitiyor ama o kırgınlık kalıyor.
Masumiyet
Kemal’in aşkı, bir insanı değil bir anı sevmeye dönüşüyor. Füsun artık bir kadın olmaktan çıkıp, kaybedilmiş bir zamanın adı oluyor. Bu roman bana aşkın bazen mutluluk değil, hatırlama biçimi olduğunu düşündürüyor.