Kitap boyunca ordan oraya savruldum. Kitap tek bir kişinin ağzından ilerlemiyor. Herkes kendince anlatıyor derdini. Herkese söz verilmiş konular havada kalmamış, bir bütün olmus. Kimin neyi neden yaptığı açıklığa kavuşmuş. Kitabın ilk başında Şermin Yaşar'ın bahsettiği duygusal bağı Ethem e karşı bende hissettim. Herkese kendimce hak verdim. Ama en çok Ethem e... Çok güzeldi, laf olsun diye değil gerçekten çok güzeldi. Söyleme BilmesinlerŞermin Yaşar
Az önce vedalaştım Leyla ile...
Annesi ve anneannesi gibi kendi istegiyle ayrıldı dünyadan.
Ben çok sevdim, çok naif bir romandi benim için... Leyla'yı görür gibi okudum, sanki tanıdım, tanıştım.
Sanırım kitapta en merak ettiğim, Leyla'nın babasıydı.. keşke daha fazla bilgi olsaymis babasıyla ilgili. Değerlerine uygun olmasa da annesini ve babasını anlamaya çalışması da beni ayrıca cezbetti. Sadece bir insanın dış dünyadan nasıl bu kadar izole kalabildiğine şaşırdım. Günümüzde bunu anlamak daha. Z zor galiba. Livaneli''nin okuduğum ikinci kitabiydi ve gerçekten tadı damagimda kaldı.
Okuyacaklara şimdiden iyi okumalar Leyla’nın EviZülfü Livaneli