Çocukluğumuzda sevildiğimiz kadar asla sevilmeyeceğiz. Bu nedenle de çocukluk zalim bir dönemdir. Zalimliği gelecekte gizlidir.
Bir süre sonra bu sevgi nereye kayboluyor? Neden daha sonra, hayatımız boyunca, insanların bizi çocukluğumuzda olduğu gibi, nedensiz, sırf var olduğumuz gerçeğinden dolayı sevmelerini bekleriz?
Babalar işe gider, ortada olmazlar. Bir baba sekiz saat boyunca memur, müdür yardımcısı, veznedar veya dolandırıcı olup, geriye kalan zamanda, kaç saat kalıyorsa artık geriye, baba olabilir mi?
Sokak kedileri bambaşka bir gurur sergiliyor. Yakınlıktan kaçınıyorlar, mutsuzluklarını gizliyorlar, bodrumlara ve arabaların altına dalıp gizleniyorlar. Merhametimize güvenmiyorlar. Son saatinin yaklaştığını hisseden ev kedilerinin bile evden kaçtığını veya acılarıyla baş başa kalmak için en ulaşılmaz köşelere gizlendiklerini duymuşumdur.