Karla harika kartopu yapılıyordu. Ama kartopunu atmadım. Sonra, atmaya niyetlendim. Sokakta duran bir arabaya. Ama vazgeçtim. Araba orada, bembeyaz, çok güzel görünüyordu. Sonra, bir yangın musluğuna nişan aldım, ama o da bembeyaz ve çok güzeldi. Sonunda hiçbir şeye atmamaya karar verdim.
Korkmamalıyım. Korku katilidir aklın. Korku, mutlak yıkım getiren küçük ölümdür. Korkumla yüzleşeceğim. Onun etrafımdan ve içimden geçip gitmesine izin vereceğim. Ve geçip gittiğinde, onun izlediği yolu görmek için iç gözümü kullanacağım. Korkunun geçtiği yerde hiçbir şey olmayacak. Yalnızca ben kalacağım.