Mert Can Mantar
@MertMantar
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Umudun çeşit çeşit rengini ruhlarımıza serpiştiren muazzam bir eser. Her kütüphanede bulunması gerek. Yaşama tutunmaya, mücadeleye inanmaya, karanlık dehlizlerde dahi gerekirse kazarak ışığı bulmaya gücümüzün olduğunu yaşatıyor bize 190 sayfa boyunca. Christy hem karakterimiz hem yazarımız, doktorların bebek yaşta ölümüne kesin gözüyle baktığı bir çocukken annesi evlat iç güdüsüyle muazzam bir mücadele sergileyip oğlunu hayata bağlamaya çalışmak için çeşit çeşit yolları deniyor ve başarıyor. Tek harekete geçebildiği sol ayağı ile alfabeyi öğretiyor, resimler yaptırıyor, eğitim alması için çabalıyor, doktorlara gidiyor hatta geziye bile katılması için para buluyor. Öyle ki Cristy bize bu eseri sunuyorsa annesinin payı su götürmez bir gercektir. Onlarca çocuğu hayatta tutarken üzerine engelli bir çocuğu hayata bağlamak adeta onu yeniden yaratmaktı. Christy ilmek ilmek işledi mücadelesini bize. Bence kitabın içersinde özetini sunacak bir an vardı; Christy yüzme bilmeden tek başına kanala atlayıp nasıl ki mücadele ederek hayatta tutunmayı bildiyse bu kitap da bizlere en karanlık anlarımızda bir şekilde bir feneri bulabilcek olduğumuzu bunun için tek gerekenin cesaret olduğunu belki de sonrasında bizzat Christy'nin olduğu gibi başka insanlara Güneş olabileceğimizi işledi. Teşekkürler Chrisyt, kitapla kalın. :)
"•Büyük bir ailenin içindeydim ama kendimi onların dışında hissediyordum."
"•Fark etmek acıydı ama gerekliydi. Gözlerimi kapatıp hakkımdaki hoş olmayan gerçeklere sırtımı dönmenin bana ne yararı olacaktı?"
"•Sol ayağım, bulunduğum hapishanenin kapısının tek anahtarıydı."
"•Değişiyordum.O sıralar bunun farkında değildim ama yeniden mutlu olmak ve beni mutsuz eden şeylerin bazılarını unutmak için yeni bir yol bulmuştum.Hepsinden önemlisi kendimi unutmayı öğrenmiştim."
"•Büyüdükçe Tanrı bile benden uzaklaşıyordu sanki."
"•Ancak ben daha çok kendi içimde yaşamaya başlamıştım. Onlara anlamlı gelen şeylerden uzaktım."
"•Daha önce pek fazla okumuyordum. Kitaplar evimizde pek sık görülmezdi. Ekmeğin daha önemli olduğu düşünülürdü. Karnımızı doyurmak zihinlerimizi doyurmaktan daha önemli bir işti. "
