Kitapta bana çok kabullenişcilik, kendini dine teslimiyet kaynaklı kolaycılık var gibi geldi. Yani Tolstoy sevdiğimiz bir abimiz fakat bu kadar özgür iradeyi dayandıracağımız şey iyilik ve din olmalı mı ? Kötülerin kötülük yapma fırsatını ellerinden alırsak ve herkes iyi olursa dengeler doğru kalır mı ? Zaman kaybı değil, bırakmak istemedim ama ana mesajından da keyif aldığım söylenemez.