Mert pehlivan

Biraz uyumak için yatıyorum. Ve düşünceler beynimi kemirmeye başlıyor. İşte o an; sabah kalkmak ve yüzümü yıkamak ve kahvaltı hazırlamak ve ve yemek yemek. Ah hayır ben çay içmiyorum. Tüm derdim bu. Ve bu kadarcığı bile yaşamaktan, her gün aynı tekrarı gütmekten ağır geliyor. Ölmek bile istemiyorum!
Reklam
Gözlerimi kapadım. Çizdim seni kalbime. Açmam nafile. İsteme son nefesim...
Artık çok geç kaldık albayım; oyunu yazsak da önemi yok. Kıskıvrak yakalandık.
Biz de bu arada hiç bir şey yapamadık albayım; oyunlarımız hep yarım kaldı. Bir süre yalnız bıraktılar bizi Sevgiler.
Sayfa 356·Kitabı okudu