#okudumbitti#
Nermin Yıldırım'ın Bavula Sığmayan kitabını bitirdim. Bu kitap, insanın kalbinde sakladığı küçük kırılmaların sessizce bir araya geldiği bir öykü yolculuğu…
Her hikâye, sanki bir anı çekmecesinin açılması gibi; içinden tanıdık bir ses, tanıdık bir koku, tanıdık bir sızı çıkıyor. Yazarın dili öyle sakin ama öyle derin ki, okurken zaman yavaşlıyor.
Karşına çıkan her öyküde, bir bavula sığmayan duyguların izini sürüyorsun.
Kimi hikâyeler seni hafifçe gülümsetirken, kimileri hiç beklemediğin yerden tutup içini yokluyor. Ama hepsinin ortak yanı şu:
Bitirdiğinde kendine biraz daha yaklaşmış oluyorsun.
Kaleminiz daim olsun okurunuz bol olsun
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
#okudumbitti#
Bige güven kızılay emanet kitabını bitirdim Elimden bırakamadığım, 'öz'e dönüş hikayelerinden biri. Emanet, New York'ta, kariyer peşinde koşarken aslında ruhu eksik kalmış bir kadının, Yasemin'in yolculuğunu anlatıyor. Fakat bu sadece bireysel bir arayış değil; aynı zamanda Köy Enstitüleri gerçeğiyle yüzleşme, dededen kalan sessiz bir vatan sevgisini yeniden keşfetme hikayesi. Yazar, bu toprakların köklerini ve değerlerini, didaktik olmadan, akıcı bir dille okuyucuya sunuyor. Karakter derinlikleri o kadar iyi işlenmiş ki, Hamdi dedenin her sözü kalbinize işliyor."
#okudumbitti#
Nermin Yıldırım'ın ev kitabını bitirdim
Ev, bir kadının çıktığı fiziksel bir yolculuğun zamanla içsel bir arayışa dönüşmesini anlatıyor.
Kahraman, bavulunu alıp yola çıkarken aslında sadece bir yere değil, kendine doğru gidiyor. Her durakta geçmişine, çocukluğuna, yarım kalmış yanlarına biraz daha yaklaşıyor.
Nermin Yıldırım, okuru sadece karakterin değil, kendi ruhunun da yollarına davet ediyor.
Ev kavramını; bir adres, bir insan, bir huzur arayışı olarak ele alıyor.
Roman boyunca “ev” kelimesi büyüyor, derinleşiyor, bazen bir yüz, bazen bir şehir, bazen de sessiz bir iç sığınak haline geliyor.
Yazarın dili sade ama duygusal, cümleleri sanki rüzgâr gibi akıyor.
Kitabı bitirdiğinde içinde bir sessizlik kalıyor; huzurlu ama düşündüren bir sessizlik.
Belki de en güzeli şu his oluyor:
> “Bazen eve dönmek, kendine dönmektir.”
