İnsan yalnız olunca neler neler düşünür... gerçekleşmemiş hayallerini, uçup giden yıllarını, ilk aşk maceralarını... O pek gerilerde kalan yılları,erişilemeyen ve erişilemeyecek olan bir isteği hatırlamak ,düşünmek de hoş bir şeydi.Niye böyle olur?Bunu da bilmez insan.Ama zaman zaman Bunları düşünmekten, o günleri yeniden yaşıyor olmak gibi olmaktan hoşlanır.
Sen ona iyilik edersin o sana kötülük. Utanmak, arlanmak da bilmiyorlar.Sanki kural bu imiş.Hep kendilerini haklı görürler.Herkes onlara kul-köle olsun. Kul-köle olmazsan zorla yaptırırlar bunu. iyi ki böyle bir adam ormanda yaşıyor.Elinin altında her işini gören bir iki kişi var.Biraz daha büyük bir görevi olsa, kim bilir neler yapardı?Allah göstermesin.Böyleleri hiç tükenmiyor. Her zaman istediklerini elde ederler. Kurtulmak mümkün değil onlardan. Her yerde izini bulur,her yerde karşına çıkarlar.Keyifleri için başkasının canını çıkarırlar da sonra yine onlara haklı olurlar.Ah,hiç tükenmiyor böyleleri,hiç.
O son bir çift lafı edememiş olmak içini ağrıtıyordu. Belki aklındakileri söylemiş olsa; adam gitmeyecek, onu unutmasına gerek kalmayacaktı. Belki söylemiş olsa , adamı daha çabuk unutacaktı.