Merve
@Merve_Hallac
21 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Kapitalist Ölüm Pazarı ve Kara Mizahın Hafif Sıkıcılığı Üzerine
Jean Teulé’nin İntihar Dükkanı, adıyla bile insanı ilk andan itibaren kendine çeken, oldukça marjinal ve cesur bir fikre sırtını dayıyor. Kitap, ölümün ve depresyonun kurumsallaştığı, intiharın bile bir "tüketim malzemesi" haline geldiği kapkara, distopik bir dünyayı anlatıyor. Kelimenin tam anlamıyla saf, katıksız bir kara mizah örneği. Konu olarak çok ağır, trajik ve konuşulması bile tabu olan bir temayı alıp, bunu absürt ve mizahi bir dille eritmesi yazarın en büyük başarısı.
Kitabın dili inanılmaz derecede hafif, akıcı ve yormayan bir tonda. Ağır felsefi cümleler altında ezilmiyorsunuz; yazar o karanlık atmosferi adeta bir masal gibi, su gibi akıp giden bir üslupla aktarıyor. Bu hafiflik sayesinde zaten kitap bir oturuşta, hızlıca bitiveriyor.
Ancak benim için kitabın en zayıf kalan halkası olay örgüsü oldu. Son zamanlarda benzer temalı, durum odaklı kitapları üst üste okumuş olmanın getirdiği bir doymuşluktan mıdır bilmem, hikayede beni sürükleyecek, merak içinde bırakacak güçlü bir olay örgüsü bulamadım. Kitap büyük kırılmalar, aksiyonlar veya derin dramatik çatışmalar sunmaktan ziyade, belirli bir konsept ve durum üzerinden ilerliyor. Bu durum odaklı yapı, bir noktadan sonra okuma deneyimimi biraz durağanlaştırdı ve açıkçası okurken yer yer sıkıldığımı hissettim.
Yine de Alan karakterinin o bitmek bilmeyen neşesiyle Tuvache ailesinin kara bulutları arasındaki savaş görülmeye değerdi. Hele ki o ters köşe sonu... "Mutlu son" illüzyonuna tam kapılmışken yazarın suratımıza çarptığı o ironik tokat, kitabın kara komedi iddiasının altını çok güçlü bir şekilde dolduruyor.
Derin bir olay örgüsü beklentisine girmeden, zekice kurgulanmış absürt bir dünya ve hafif bir dil eşliğinde farklı bir hiciv okumak isteyenlerin şans vermesi gereken, çıtırlık ama bir o kadar da
Reklam
Okuması Kolay, Etkisi Sınırlı
Kitabın dili sade ve akıcıydı. Bu nedenle okuması kolay oldu ve sayfalar hızlı ilerledi. Anlatımının anlaşılır olması, kitabın en güçlü yönlerinden biri olarak dikkat çekiyor.
Bununla birlikte, konu açısından çok özgün bir eser olduğunu düşünmüyorum. Olay örgüsü yer yer tahmin edilebilir ilerlediği için merak duygusunu sürekli canlı tutamadı. Kitap genel olarak keyifli bir okuma sunsa da, hakkında yapılan yoğun övgüler nedeniyle oluşan beklentimi tam olarak karşılayamadı.
Yine de akıcı anlatımı ve kolay okunabilir yapısıyla geniş bir okur kitlesine hitap edebilecek bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Evlilik, Sırlar ve Kusursuz Bir Ters Köşe
Psikolojik gerilim türünde çok fazla kitap okuduğum için çoğu zaman olayların gidişatını ve finaldeki sürprizi tahmin edebiliyorum. Ancak "Taş Kağıt Makas", beni gerçekten ters köşe yapmayı başaran nadir kitaplardan biri oldu.
Alice Feeney, okuru sürekli şüpheye düşüren, her bölümde taşları yeniden dizen bir kurgu kurmuş. Karakterlerin anlattıklarıyla gerçekler arasındaki çizgi giderek bulanıklaşırken kime güveneceğimi bilemedim. Özellikle evlilik, sırlar ve geçmişin gölgeleri üzerine kurulu hikâye, atmosferiyle de oldukça etkileyiciydi.
Kitabın en sevdiğim yanı, son ana kadar merak duygusunu koruması ve finalde beklemediğim bir gerçekle karşılaştırması oldu. Gerilim ve gizem sevenlere gönül rahatlığıyla tavsiye edebileceğim, okurken beni şaşırtmayı başaran başarılı bir kitap.
İnsan En Çok Söyleyemediklerinden Yoruluyor.
Bazı kitaplar insanı ağlatarak değil, boğazında düğüm bırakarak etkiler. Şermin Yaşar’ın “Söyleme Bilmesinler” kitabı da benim için tam olarak böyleydi. Hikâyeleri okurken bir yandan gülümsedim, bir yandan içimde tarifsiz bir hüzün hissettim. Çünkü kitapta anlatılanlar kurgu gibi görünse de aslında toplumda sıkça karşılaştığımız gerçeklerin yansımasıydı.
Özellikle kadınların, çocukların ve görünmeyen hayatların anlatılış biçimi çok etkileyiciydi. Şermin Yaşar sade bir dil kullanmasına rağmen cümlelerin altında büyük acılar ve derin duygular saklıydı. En çok da insanların “el âlem ne der” korkusuyla susturulmasını hissettiren bölümler beni etkiledi. Kitabın adı bile başlı başına toplum baskısını anlatmaya yetiyor: “Söyleme, bilmesinler…”
Her hikâyede bastırılmış duygular, söylenemeyen cümleler ve içe atılmış kırgınlıklar vardı. Bu yüzden kitap sadece okunmuyor, hissediliyor. Okurken bazı satırlarda kendimden, çevremden ve susturulmuş insanlardan parçalar gördüm.
Bence bu kitap, insanın kalbine sessizce dokunan ama etkisi uzun süre geçmeyen eserlerden biri. Şermin Yaşar yine çok sade ama çok güçlü bir anlatımla okuyucunun içine işlemeyi başarıyor.
Özgürlük Bazen En Son Duraktır.
Bazı kitaplar yalnızca bir hikâye anlatmaz; insanın içine rahatsız edici bir gerçeklik bırakır. Sıfır Noktasındaki Kadın da tam olarak böyle bir eserdi benim için. Firdevs’in hayatını okurken sadece bir kadının yaşadıklarını değil, toplumun kadın üzerinde kurduğu baskının en sert hâlini gördüm. Çocukluğundan itibaren sevgisizlik, şiddet ve değersizlik içinde büyüyen Firdevs’in zamanla insanlara olan güvenini kaybetmesi çok etkileyiciydi.
Kitap boyunca en dikkatimi çeken şey, erkek egemen düzenin kadını sürekli bir “itaat” içinde görmek istemesiydi. Firdevs ne zaman kendi kararlarını almak istese, karşısına mutlaka onu bastırmaya çalışan biri çıktı. Bu yüzden onun özgürlüğü ölümde bulması oldukça çarpıcı ve sarsıcıydı. Aslında Firdevs’in hikâyesi bireysel görünse de dünyadaki birçok kadının ortak yarasını temsil ediyor.
Yazarın dili oldukça sade ama etkisi çok güçlüydü. Gereksiz süslemeler olmadan, doğrudan insanın içine işleyen bir anlatımı vardı. Özellikle Firdevs’in kendi hayatını sorguladığı bölümler uzun süre aklımda kaldı. Kitap bittiğinde sadece karakteri değil, toplumun adalet anlayışını da düşünmeye başladım.
Bence bu kitap kadınların yaşadığı görünmez baskıları anlamak için mutlaka okunması gereken eserlerden biri. Rahatsız eden, düşündüren ve insanın bakış açısını değiştiren güçlü bir kitap.
Reklam