Merve nur
@Merve_nuur
Rasim Özdenören’i, Mustafa Kutlu’yu, İskender Pala’yı okumuş kişiler için zaman kaybı olan bir kitap diyebilirim. Tabii ki de vermek istediği birkaç msj vardı ama zamanınızı harcamaya değmez. Bunların dışında hayalperest kişilerinde kaçırmayacağı türden bir kitap.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hz.Hacer’in ve Hz.İbrahim’in Allah’a tevekkülünü okuyacağınız bir kitap. Mükemmel anlatım. Sefa Merve’yi, kurbanı, hacc’ı, zemzemi, kuma kadınlar arasındaki kıskançlığı, Mekke’nin hayat hikayesini merak edenler mutlaka okumalı.
Almanya’da yaşayan Türk aileleri onların değişimlerini ya da kendilerini koruma çabalarını anlatıyor, gençlerin kayboluşlarını, akran ilişkilerinden bahsediyor. Sosyolojik açıdan farklı bir bakış açısı kazandıracak, sürükleyici ve sıkmayan bir kitap.
Güzel bi kitaptı tabi eğer videolarını izlemediyseniz. Ben bütün videolarını kitaptan önce izlediğimden cümleleri tahmin ettiğim için sıkıldım açıkçası. Olay örgüsü olmasa bırakırdım. Videoları bilmeyenler için kitap bir veli nimet. Vermek istediği mesajda harika. Ben de kendim için Ya Nasip diyeyim...
Sürükleyici okunası bir kitap. Tavsiye ederim.
İnceleme yapmadan geçmek istemedim. Kitap hakkında konuşmak istediğim çok şey var. İnşaAllah kelimelere dökebilirim.
Rasim Özdenören’in okuduğum 2. kitabı bu. İlkini de; Çok Sesli Bir Ölüm’ü hayranlıkla ve bir sürü öğüt alarak bitirmiştim. Uzun bir zaman etkisinden çıkamamıştım çünkü kitabı bitirdikten sonra aileme bakış açım değişmiş, demek istediklerini anlamaya başlamıştım. Artık onlardan kaçmıyor söylediklerini dinliyordum mesela. Dönüm noktası kitabımdı yani.
Bu kitaba gelelim. Sanırım bu kitapta bir dönüm noktası olacak....
1979 yılında yazılmış. Ben okurken o dönemleri değilde şimdiyi hayal ettim. Hâlâ aynı çatışmayı veriyoruz. Değişen tek şey zaman. Ve bir arpa boyu yol almamışız. “Uğruna savaştığımız şeyleri fiilen vermedik ama zihnen verdik”. Klasik bir cümle bu. Birçok edebiyatçı yada düşünürde duyabilirsiniz. Bu kitapta yine bu görülüyor. Kitabın özeti bu cümle. Savaştığımız şeyler bir nesil sonrası için hiç oluyor. Hatta kendimiz bile savunmuyoruz savaştığımız şeyleri. Ne acı!
Kitap İki kısıma ayrılıyor. Gül Yetiştiren Adam ve Sitare’nin arkadaş grubu... Gençler doyum noktasına bir türlü ulaşamıyor, ‘ânı yaşayamıyor’ , bir kargaşanın içerisinde yuvarlanıp gidiyorlar. Bir amaç elde etmek istiyorlar. Kendilerini bulmak istiyorlar... Kendileriyle iç savaşta bazıları. Ben hâlâ bunun sebebini bulamadım. Gençler neden kendilerini bulamıyorlar?.. Bir müddet sonra kitap kahramanı sitare gibi oluyorlar. Hiçbir şey onları doyurmuyor. Sonunda tek bir şey doyuyor zaten...
Gül yetiştiren Adam’a gelecek olursam. Öyle güzel mesajlar, öğütler verdi ki, sitare’den çok onu okumak isterdim. Ona da kızgınım. Koca 50 yıl. Yarım asır. Birçok şey başarabilirdi. Tek başına olsa da. Yine de olsun. O, 50 yıl sonra güzel bir şey yaptı. Onun için sadece şu cümleyi söylemek
