Merveciii
@Mervehakan
^Ben bugün kendimi ağırlıyorum...^
Lojistik Elemanı, YAZAR
Üniversite
Tekirdağ
Bodrum, 16 Mart 1999
17 okur puanıAralık 2017 tarihinde katıldı
Yıllar yıllar önce ki kitabım. Ergenlik çağlarımın, beni kitaba bu kadar bağlayan, bir çırpıda okuyabildiğim bir kitaptı. Akıcı anlatımı her seferin de sayfaları borakmaya müsaade etmiyordu.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Merve Çelik Babacan
SON
Leyla artık hissizleşmişti. Salaş kıyafetleri, kabarık saçları onun ruh halini anlatıyordu. Evliliğinin altıncı senesin de iki çocuğuyla koşuşturmalı hayatın akışın da yuvarlanıyor gibiydi. Leyla kendi içinde ki ayrı düşüncesiyle ortada kalmış, o salaş bol kıyafetlerinin için de bir yerde göğsünü sıkan o hisle baş başa kalıyordu. Her ona baktığın da her gözleri gözlerine değdiğin de, öfke fışkıran gözleri kafasını çevirmesine sebepti. Leyla saf görüntüsü ardın da sevgi eksikliği ile insanlardan medet ummuş, ruhunda ki hissiyle bu yaşa gelmişti. Hayatına iki bebeğiyle yalnız yaşıyormuşçasına devam ettiriyor, genel geçer konular dışında pek sohbetleri olmuyordu. Sürekli hatalı görünen, özür dileyen, kendini affettirmeye çalışan Leyla değildi artık. Onun kafasın da hep kendi dünyasın da yaşamak vardı. Özgür olma düşüncesi çocukluğundan beri etini kemiğe bürümüştü. Bekarken baba baskısı, iyi gitmeyen çocukluk, şimdi nereden nereye... Zaman dedikleri kadar adeta su gibiydi. Şuan ki durumlar ise karmakarışık. Kocasın da onu rahatsız eden şey bu gerginlik, fikirlerinin uyuşmaması, uyuşmaması bir problem değildi aslında ona göre. Doğru olmayan bir şey bir başkasına göre doğruda olabilirdi. Sanki bir tek onun doğruları varmışçasına hissediyordu. Son bir yıldır doğum, hamilelik, annesinin bizimle yaşmak zorunda kalması, lohusalık depresyonu derken yoğun buhranlı zamanlar hayattan bunaltmıştı. Gitgide kocasını da mutlu edemiyordu artık. Ayrılmak birbirlerinin kurtuluşu da kabusu da olabilirdi. Leyla son iki haftadır kendi dünyasına çekilmiş, kulaklarını tıkamış beynini sadece yazmakla meşgul ediyordu. Geceler daha uzun, gündüzler daha kısaydı. Son konuşmaları birbirlerinden daha da uzaklaşmalarına sebebiyet vermişti. Son noktayı koyamasalar da aralarında ki bağı iyice
O dönemde yaşayıp böylesine bir topluluğun parçası olmak ne zat-ı şahane olurdu ama 🩷 Şiirlerin içtenliği, beni o döneme sürüklerken, o zamanın aşkları, sözleri, kıymeti herşeyiyle hayran bıraktırıyor insana. Özendik yahu!
