"Yol insanı önce perişan ediyor, sonra da o perişanlıktan utanmamayı öğretiyor."
"Bize hep direnmeyi öğrettiler" deyip içini çekti Vesna.
"Ama yanlış şeylere direnmeyi. Mesele biraz da kabul etmektir belki."
Saf saf sordum:
"Neyi?"
"Kendimizi."
Peki ben sahiden arkadaş Kalmak mı istiyordum, yoksa birinin beni vazgeçemeyecek kadar çok sevdiğini görmek mi? Kurtulmak için mi kaçıyordum, yakalanmak için kaçar gibi mi yapıyordum? Başkalarına karşı olmadığım aşikardı da, kendime karşı dürüst müydüm bakalım? Hangi açlığı ne ile bastırma telaşındaydım?