Oysaki sevdiğim herkesin bir vazosu vardı kalbimin ortasındaki odada. Kimi güller kimi papatyalarla doluydu. Kimisine de ben koyardım çiçekleri, onları oldukları gibi değil de görmek istediğim gibi görmek için. Dün bir vazo kırıldı. Artık çiçek konulmaz ona. Bugün de kırıkları süpürüyorum.
Mevsimin ilk karında bu kadar büyüleyici olan nedir acaba diye merak etti;neden böylesine etkiler insanı? Henüz kirletilmemiş, el değmemiş bir şeyi görme şansı mı? Yeni bir mevsimin güzel bir başlangıcın çabucak uçup gidecek olan zarafetini ayaklar altında ezilmeden görme telaşı mı?