Merve İlter

Merve İlter
@Mervilter
Hiçbir gemi bizi bir kitap kadar uzaklara götüremez.
Her parçam kopuncaya kadar Ayşe! Sen duymadın bilmedin, yeşil gözlerinde yaş kurudu. Bana merhametle baktın. Hâlâ bilmiyorsun. Bak iki bacağım koptu fakat dövüşmek için iki kolum daha var. Aç gözlerini Ayşe, alnındaki kırmızı yarayı kaldır. Yanında yatan şehitten, etrafındaki ölenlerden ben aşağı değilim Ben de, ben de senin için, İzmir için her parçam kopuncaya kadar vuruşacağım.
Reklam
O günden sonra Derda, hücre hücre öldü ve gün gün yaşlandı. Çünkü derdi korku değil, korkuyu beklemekti. Ve korkuyu beklemek, korkudan beterdi. Bir zamanlar birinin yazdığı gibi...
İnsanoğlunun, hak ettiği için öldüğüne o gün inandı. Ölene kadar da başka bir şeye inanmadı.
Kalabalığın kayıtsızlığı karşısında yavaş yavaş sesi kesilen yaygaracı, gerçeği kabullenir ve çevresin­deki boşluğu insanlarla doldurur. Buna, büyüme denir. Yetiş­kin olma. Tam olarak, yetişkin uysallığı. Yapay bir haldir. Tasarlanmıştır.
Onlar halkın uyanmasından korkar. Uyanırsa, yönetemeyiz sanırlar. Doğrudur; yönetemezler. Çünkü halk uyanırsa, kendi kendini yönetir.
Reklam