Merve deniz
@Mervmaid
Kadın Olmak, Tutunmak ve Vazgeçememek
Hayat herkesin hayatı kadar hayat; insan bazen kendi yerini, kendi anneliğini, kendi izini sorguluyor. Ben de bir gün kızımın gözünde nasıl bir anne olacağım diye düşündüm. Annesini anlatışı etkileyiciydi
Şehnazın değersizlik hissi çok baskın. Bu noktada karakter bana biraz mazoşist geldi. Bir kız annesi olarak okurken en çok şuradan ürktüm: Ya kızım böyle savrulan, tutarsız, sorunlu bir adama kapılırsa? Üç kuşak boyunca aktarılan, erkeklerle sorunlu ilişkilerin kaynağı tam olarak ne, bunu da tam bilemiyoruz.
Evli erkeklerden uzak durulmalı; bu konuda kitap daha net olabilirdi. Karaktere bir tavsiye verebilseydim, anne olmasını önerirdim. Belki o zaman erkeklere bu kadar tutunmamayı öğrenirdi
Eyşanın Aldatıldığını bildiği hâlde adamı neden boşamadığı ise kitap boyunca beni en çok düşündüren sorulardan biri oldu. Eysan’ın iç dünyasına girsek belki daha iyi anlayabilirdik ama bu hikâyede asıl mağdurun Eysan olduğu hissi bana biraz fazla geldi.
Dört nesil kadının çektiği acılara değinmesi güçlüydü. “Kadın olmak zor” duygusu çok net geçiyor. Hayatım boşa mı geçti sorgulaması yapılıyor ama sonunda duygularla yaşanan bir hayatın boş olmayacağı sonucuna varılıyor.
Kitap su gibi aktı kitap ve çok keyif aldım
Yazara neden adamın ismini E. Olarak gizli tuttuğunu sormak isterdim :)
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
YAPMAMAYI TERCİH EDERİM
Kısa, akıcı ve bittiğinde insanın içinde bir sıkışma bırakan kitaplardan.
Ofis, duvarlar ve bitmeyen yazı işleri insanı daraltıyor.
İş hayatında sana ait olmayan yüklerin, sanki çok normalmiş gibi üstüne bırakılması ne kadar yorucuysa, kitap da tam oraya dokunuyor.
Bartleby bağırmıyor, kavga etmiyor, açıklama yapmıyor.
Sadece “yapmamayı tercih ediyorum” diyor.
Geçmişiyle ilgili bildiğimiz tek şey ölü mektupları işi.
Belki de o mektuplarla şunu fark etti:
İnsanlar yazıyor, konuşuyor, çabalıyor… ama çoğu şey karşılıksız kalıyor.
Onu durduran, hareketsiz bırakan da buydu belki.
Bir salgın ve uygarlığın çöküşü
“On bin yıllık kültür ve uygarlık, göz açıp kapayıncaya kadar yok oldu, 'köpükler gibi uçup gitti “ bu cümle kitabın özeti gibi
Çok önce yazılmasına rağmen Covid dönemini hatırlatan bir kitap oldu, salgın sonrası apokaliptik hayatı anlatıyor, medeniyetin ne kadar ince bir çizgide var olduğunu insanın yüzüne çarpıyor
Felaket anlarında özellikle kadınların nasıl daha savunmasız kaldığını da yüzümüze çarpıyor. Vesta’nın yaşadıkları, kitabın en acı ve düşündürücü yanlarından biriydi.
Torunları arasındaki çekişmeden yola çıkıp şu çıkarımı yapıyor: uygarlık ne kadar ilerlerse ilerlesin ya da tamamen ilkel hâle dönsün, toplumda hep aynı üç sınıfın ortaya çıkması… Rahip, asker ve kral. Kızıl Veba’da bu vurgu, insan doğasının ve iktidar ilişkilerinin medeniyetten bağımsız olduğunu düşündürüyor.
Kaosun ortasında bile sorumluluğunu bırakmayan, kendini insanlık için feda eden bilim insanlarını büyük bir saygıyla anlatıyor. Kaçmak yerine çözüm aramaları, sonuç alamayacaklarını bilseler bile çalışmaya devam etmeleri, bilimin ve emeğin gerçek değerini hatırlatıyor. Kitapta nadir görülen umut kırıntılarından biri de aslında bu duruştu.