Merve Enez
@Mervon
instagram
@kendine_kitapkurdu
201 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Erkeklik?
Erkek ruhların bile kadınların hayatına müdahale edebildiği nasıl bir evrende yaşıyoruz?
Erkek şamanların kadın ruhlardan böyle bir baskı görmeyip kadın şamanların erkek ruhlardan görmesi, erkek denen cinsin her ne yaratılışta olursa olsun kadınların üstünde egemen olma çabasından başka birşey değil.
Binlerce yıldır, milyonlarca kadın,
Saçma bir erkek egosu yüzünden, yaradanın erkekleri fiziken güçlü yapmasına güvenerek neler neler yaşadı.
Erkek egemenliği çirkin bir şiddet çağından başka bir şey değil ve biz bunu değiştiremiyoruz.
İnsanlar değişir mi?
İnsanlık tarih boyunca kendinden olmadığını ileri sürerek diğer insanlara zulüm etti. Biz bunu sadece kendi ülkemiz içerisinde yaşandığını sanıyoruz genelde. Şimdilerde gözümüze çok gelişmiş, insan hakları konusunda çok gelişmiş görünen onlarca ülkenin geçmişi bu lekeyle kaplı. Geçmişte kendinden olmayanı öldürmek çocuk, yaşlı, hasta fark etmeksizin normal karşılanırdı bu ülkelerde. Şimdilerde çoğu geçmişini örtmeye çalışıyor.
Çok modern, insanlara fikirleri ne olursa olsun değer verdiklerini, saygı duyduklarını göstermek için uğraşırlar.
Peki yıllar önce içlerinde yatan o vahşet ve ayrımcılık birden yok mu oldu gerçekten? Yoksa en ufak bir ayrımcılık eğiliminde yeniden baş gösterecek mi?
Bu kitapta da Kore’nin başından geçen böyle bir olayı yaşayanlar ve yaşayan yakınlarının gözünden okuyoruz. Acı, keder, ölüm, vahşet ve kaybolan binlerce hayat...
1864 yılında yazılmış bir kitapta kendimi bu kadar bulmayı beklemiyordum. Kitabı anlatan kendi deyimiyle "antikahraman" dan günümüzde o kadar var ki. Belki çoğumuz böyle olduğumuzu bilmeden böyle yaşıyoruz.
Kitabın sonunda insanlığın gelişmediğini bir daha anlıyoruz. Yüzyıllardır duygusal olarak bir adım bile ileri gidememişiz. Bundan sonra gidebileceğimizi de sanmıyorum.
Anlaşılamayan hassas bir resim dâhisini hayattan soğutan ve hasta eden bir toplum insanlık böyle dâhileri hak etmiyor. Yaşayıp şu an eserlerine verilen değeri görseydi neler düşünürdü yaşadığı zaman da bir tane bile resim satamayan Van Gogh?
Küçük bir adanın başına gelenler üzerinden dünyayı yöneten insanlara çok büyük bir eleştiri yapmış Livaneli. Hem bu kadar yalın bir dille sade bir şekilde yazılmış olup hem de bu kadar etkili olabilmesi çok etkileyici. Livaneli ile oldukça geç tanıştım. Ama tanıştığıma oldukça memnun bir şekilde ilk kitabımı bitiriyorum.
Son Ada'nın ilk zamanları gibi yaşamak gerçekten mümkün mü acaba? Ya da her güzel şeyin bir acı sonu olmak zorunda mı gerçekten?
İnsanlık bu kadar güzel bir hayat yaşamak varken nasıl güçten delirmiş bir şekilde, mutsuz, anlamsız, sevgisiz yaşayabiliyor ki?
