Meryem
@MeryemBet
Öğrenci
Hukuk
14 Aralık
30 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sevdalinka
"Beş yüz yıllık yabancılık, güzel bir şarkı adı olabilirdi."
.
Sevdalinka Ayşe Kulin'in dilini ne kadar özlediğimi hatırlattı bana. Çok akıcı, tarihsel, güzel bir romandı. 1990' larda Yugoslavya'nın dağılması, bunun farklı etnik kökenlere etkisi, insanların yaşadıklarını tüm berraklığıyla anlatmış yazar. Tarihi konularda çok derin bir araştırma yapıldığı belliydi. Ayrıca bu tarihsel bilgiler olayların içerisine güzelce örüldüğü için okurken hiç sıkılmadım. Kitap, Bosna'lı bir gazeteci olan Nimeta'nın dilinden yazılmış. Sadece savaştan bahsedildiğini düşünmeyin sakın. İki çocuk sahibi bir kadının da aşık olabileceğini ve ailesi ile aşkı arasında kalışını heyecanla okudum. İnsan belli duyguları bile sadece belli insanlara hak görüyormuş, bunu fark ettim.. Genel olarak tüm karakterlerde ortak olan düşünce, 20. yüzyılda Avrupa'da böyle bir soykırıma hiçbir 'medeni' devletin izin vermeyeceği yönünde. Oysa veriyorlar. Herkesin gözü önünde çok büyük bir soykırım gerçekleşiyor. Tüm dünya sessiz.. Savaşın ne kadar korkunç bir şey olduğunu yeniden ve yeniden düşündüm. İnsan kendi elleriyle neden yapar ki bunu kendine? Neden yapar bunu sahip olduğu tek gezegene? Umarım hiç görmem, umarım hiç görmezsiniz. Çok üzücü şeyler okudum.. Üstelik okuduğumdan çok daha fazlasının yaşandığını bildiğim halde kabullenmekte çok zorlandım. İyilik ve barışın hüküm sürdüğü bir dünya dileğiyle..
Reklam
Nasıl başlayacağımdan emin değilim. Şu an gecenin 2'si ve yağmur sonrası toprak kokusunu oturduğum balkona taşıyan rüzgara minnettarım.
İmkansızın Şarkısı'yla ilgili söyleceğim ilk şey doğru bir zamanda okuduğum olmalı. Vatanabe'nin kitaptaki yaşındayım çünkü. Tam 19 yaşındayım. Genç insanların korkuları, heyecanları, hevesleri, kaygıları çok mu benzerdir sizce? Yani tüm dünyadaki gençlerden bahsediyorum. Eğer yanıtınız hayırsa okuduğum bu güzel kitaptaki her duygu nasıl bu kadar tanıdık geldi bana? Murakami'yle tanışma kitabım oldu ve onunla tanıştığım için çok mutluyum. Yazarın dili o kadar berrak ve akıcı ki elimden bırakamadım kitabı ve iki gün dolmadan bitti bile. Okumaya başladığımda, çok yakın arkadaşlarımla terapi gibi sohbetlerimiz olur ya, işte onlardan birine dahil olmuşum gibi hissettim, konuşulan dil inanılmaz derecede tanıdıktı.. Kendimle ilgili çok şeye rastladım sayfalarda.. Ve eminim ki sizler de okuduğunuzda benzer düşüncelerle dolacaksınız. Beni en çok etkileyen şey neydi, özellikle anlatmak istiyorum. Çok duygusal bir insanımdır. Her zaman dışarı yansıtmasam da bu böyle. Kitabın her satırında duygu vardı ve bu o kadar somuttu ki elimi uzatırsam dokunabilirmişim gibiydi. Karakterlerin günlük yaşamındaki çok basit şeylerden bahsederken bile o hisleri yaşıyorsunuz. Bu duygusal yoğunluk genelde anlaşıldığım bir yönüm değildir. İşte kitabı okurken gerçekten anlaşılabileceğimi hissettim, bu duyguların çok normal olduğunu, aslında herkesin en az benim kadar ufak detayları önemsediğini düşündüm. Beni buna inandırdı yazarın muazzam dili.
İnsan çok şey biriktirdiği konularda ifade edemez ya kendini, şu an o durumdayım. Kafamdakilerin ne kadarını anlatabildiğim hakkında hiçbir fikrim yok. Çok şey anlatmam lazımdı, bunu bilmeniz yeterli :)
