Meryem
@MeryemBet
Öğrenci
Hukuk
14 Aralık
30 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sevdalinka
"Beş yüz yıllık yabancılık, güzel bir şarkı adı olabilirdi."
.
Sevdalinka Ayşe Kulin'in dilini ne kadar özlediğimi hatırlattı bana. Çok akıcı, tarihsel, güzel bir romandı. 1990' larda Yugoslavya'nın dağılması, bunun farklı etnik kökenlere etkisi, insanların yaşadıklarını tüm berraklığıyla anlatmış yazar. Tarihi konularda çok derin bir araştırma yapıldığı belliydi. Ayrıca bu tarihsel bilgiler olayların içerisine güzelce örüldüğü için okurken hiç sıkılmadım. Kitap, Bosna'lı bir gazeteci olan Nimeta'nın dilinden yazılmış. Sadece savaştan bahsedildiğini düşünmeyin sakın. İki çocuk sahibi bir kadının da aşık olabileceğini ve ailesi ile aşkı arasında kalışını heyecanla okudum. İnsan belli duyguları bile sadece belli insanlara hak görüyormuş, bunu fark ettim.. Genel olarak tüm karakterlerde ortak olan düşünce, 20. yüzyılda Avrupa'da böyle bir soykırıma hiçbir 'medeni' devletin izin vermeyeceği yönünde. Oysa veriyorlar. Herkesin gözü önünde çok büyük bir soykırım gerçekleşiyor. Tüm dünya sessiz.. Savaşın ne kadar korkunç bir şey olduğunu yeniden ve yeniden düşündüm. İnsan kendi elleriyle neden yapar ki bunu kendine? Neden yapar bunu sahip olduğu tek gezegene? Umarım hiç görmem, umarım hiç görmezsiniz. Çok üzücü şeyler okudum.. Üstelik okuduğumdan çok daha fazlasının yaşandığını bildiğim halde kabullenmekte çok zorlandım. İyilik ve barışın hüküm sürdüğü bir dünya dileğiyle..
Nasıl başlayacağımdan emin değilim. Şu an gecenin 2'si ve yağmur sonrası toprak kokusunu oturduğum balkona taşıyan rüzgara minnettarım.
İmkansızın Şarkısı'yla ilgili söyleceğim ilk şey doğru bir
Bülbülü ÖldürmekEdebiyat
Tek kelimeyle ifade etmem gerekirse bu "muazzam" olurdu. Uzun zamandır bu kadar etkilenmedim. Popüler kitaplar çok nadir etkiler beni. Ama bu bambaşkaydı. Önce konudan bahsedelim. Konu; Amerika'daki siyahi insanlara yapılan haksız muameleler. Yazar bir kız çocuğunun dünyasından, onun dilinden aktarıyor bunları. Yargıda eşitliğin nasıl sadece "sözde" kaldığını görüyor insan. Aslında bakarsanız bu çok tuhaf hissettiriyor bana.. Düşünebiliyor musunuz? İnsanların, seçme özgürlüğü olmadan sahip olduğu özellikleriyle yargılamak en fazla bir çocuğun yapabileceği bir şeydir bence. Çünkü çocuk bilmez. Büyüdüğü zaman öğrenir ve yapmaz. Peki Dünya?? Dünya neden hep çocuk? Neden olması gereken medeniyet seviyesinde değil birçok toplum? Tarih tekerrürden ibaretken, her sorunu neredeyse birebir yaşarken aynı hatalara düşmek neden? Buna cevap veremeyeceğim sanırım, hiçbir zaman.. Evet, kitaba dönelim. Scout ve Jim'in etrafında dönüyor olay zinciri. Okurken kitap sizi o kadar çekiyor ki içine, bazen Jim'le dertleştiğinizi bazen de Scout'la kitap okuduğunuzu hissediyorsunuz. İki küçük çocukla oyun oynuyorsunuz bazen! Yazarın dili çok hoş gerçekten. Kitap kendini hiç sıkılmadan okutuyor. Ve tüm bunların sonunda, yani kitap bittiğinde bir süre sadece düşünmek istiyor insan. Olması gereken her şeyi düşünmek...
Bir Ceza Avukatının AnılarıHukuk
İsminde konusu açık aslında. Gizi Faruk Erem'in etkileyici anılarında. Faruk Erem, ülkemizin sayılı ceza hukukçularındandır. Kitabı, fakültede bir hocamın tavsiyesi üzerine aldım. Anıları art arda sıralamış yazar. Aslında kendisi bir edebiyatçı olmadığı için edebi bir performans beklemek makul bir hareket olmaz zaten. Başlık konmuş ve birinci tekil şahıs üzerinden olay anlatılmış. Etkilendim açıkçası. Her hukukçunun kitaplığında bulunması gerektiğini düşünüyorum. Etkileyiciliğini nereden aldığını sorarsanız, avukat, esasında suçlu olan müvekkillerinin insani tarafını da görmüş. Onları genel anlamda insanların yaptığı gibi bir suçlu olarak tamamen çemberin dışına itmemiş, onları anlamaya çalışmış, yargılamadan önce dinlemiş. Eser henüz ülkemizde idam cezasının da mevcut olduğu bir dönemde kaleme alınmış. İdam cezası alan insanların psikolojisi çok güzel ifade edilmiş. Bu bakımdan 'Bir İdam Mahkumunun Son Günü"nü anımsattı bana...
Benim Adım KırmızıEdebiyat
Gerçekten kitap okuduğumu hissettiren bir serüvendi. Orhan Pamuk'un kalemi kendini hissettirmiş her zamanki gibi. Uzun. Çok uzun geliyor kitap. Ama sıkılmıyorsunuz. Boş tek bir cümlesi yok çünkü. Ve son sözünde de Orhan Pamuk, yazarken ve yazmadan önce topladığı bilgileri nasıl ve nereden, ne şekilde bulduğunu detaylıca anlatmış. İnsanda şu farkındalığı uyandırıyor "Eline her kalem alan kitap yazamıyormuş demek ki.." Yazarın ciddi bir çalışması ve özeninin karşılığını almış bir eser zaten. Birçok dile çevrilmiş, birçok ülkede ciddi bir satış seviyesi yakalamış.
Orhan Pamuk, her seferinde başka bir karakterin diliyle yazmış olayları. Bir karakter susmuş, bir diğeri devam etmiş. Ayrıca üç cinayeti ilmek ilmek işlemiş. Okurken katili bulmaya çalışırken buluyorsunuz kendinizi.. Edebiyat ve sanat birlikte nasıl bir halı gibi dokunur, yazar gösteriyor bizlere..