Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? Fakat bu hep böyle değil midir? Birçok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz?..
Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir!.. Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz? Niçin ilk defa gördüğümüz bir peynirin evsafı hakkında söz söylemekten kaçtığımız halde ilk rast geldiğimiz insan hakkında son kararımızı verip gönül rahatıyla öteye geçiveriyoruz?
12 yaşında ama kendini ortamlara girebilmek için hep 21- 22 yaşlarında tanıtan bir ergeni anlatıyor.
Derslerinde başarısız olduğu için 4. Kez okuldan kovuluyor ama ailesinden korktuğu için eve giremiyor otellerde vs gününü geçiriyor. Sürekli filan, felaket, biterim buna gibi kelimeler kullanıyor. Çok sıkıcı olmaya başladı bir yerden sonra. Özellikle filan çok kötü duruyordu neden falan değil de filan?
Sonunu farklı beklerdim ama sürpriz bir olay yaşanmadı.
Kısaca kitabı beğenmedim. Sürekli gözüme çarpan bir kitaptı okudum bitti ama tavsiye edilecek bir kitap olduğunu düşünmüyorum.