Meryem ASLAN POLAT
@Meryemez
Şu anda okuduğu kitap
Irksal bellek ve evrim kuramı... İlginç bir kitap. İnsanı düşündürüyor. Okuması da keyifli bir kitap aynı zamanda. Akıcı bir hikayesi var.
Adem'den Önce var olan; "Halk, Ağaç İnsanları, Ateş İnsanları"nın yaşam öyküsü. Bu canlıların milyon yıl önce yaşamış olduğu anılar bizlerde ne gibi izler bıraktı?Neden bazen uykuda bir yerden düşer gibi oluruz ve uyanırız? Yoksa bunun nedeni atalarımızın ağaç dallarından aşağı düşüp ağır yaralar alması ve acılar çekmesi mi? Bu acı hissi ve düşmekten korkma hissi beynimize atalarımızdan aktarılmış bir duyusal bellek mirası mı? Neler yaşanarak bu günlere gelindi bilmiyoruz ama evrim kuramı buna ışık tutuyor. Jack Londan'da evrim kuramına ilgi duyan ve edindiği bilgileri hikayeleştiren bir yazar olmuş bu kitabında.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
(Spoiler içerir.)
Dorian Gray, ukala ve egoist kişilik. Dorian Gray bana Narkissos'u hatırlattı.
"Yunan mitolojisinde, sudaki yansımasını görünce kendine aşık olup, yemek içmekten kesilen, kendini seyrederek günden güne eriyip ölen, öldüğü yerde de nergis çiçekleri biten Narkissos (Narsis), tanımlanan ilk narsisisttir."
Bir ressamın ilham kaynağı olan Dorian Gray, bir gün ressam arkadaşının kendisine hediye ettiği portresini eline alır ve portredeki yüzünün hep aynı kalacağını ama kendisinin yaşlanacağını kabullenemez. O zaman bir istekte bulunur; tablo yaşlanırken ben aynı kalayım! Normalin dışına çıkmak için haykırılan bu istek gerçek olur ve Dorion zamanla daha da kendisine aşık bir karaktere dönüşür. Bu uğurda içindeki karanlık taraf ortaya çıkar. Tablo gün geçtikçe çirkinleşir ve Dorion'a istemediği gerçekleri yansıtır. Dorion tüm olanların suçlusu olarak ressam arkadaşını görür ve kendi iyiliği için diğer insanlara zarar verir. En sonunda her şey normale döner tablo eski haline gelirken Dorion bir fani olarak yaşlanmış bedeniyle ölümle yüzleşir.
*Sevgi olmadan insanlık bir gün için bile var olamaz. Ne var ki, insanlar arası iş birliği başarmaya "sevgi" adını verdiğimiz zaman kendimizi bir dolu güçlüğün içinde buluveririz.
*Sevmek bir eylemdir; edilgen bir duygu değil. Bir şeyin "içinde olmaktır", bir şeye "kapılmak" değil. En genel biçimiyle sevmenin etken yapısı, sevmenin almak değil öncelikle vermek olduğu biçiminde tanımlanabilir.
*Sevgi, sevdiğimiz şeyin büyümesi ve yaşaması için gösterdiğimiz etken ilgidir.
*Bencil olmayan yapısından dolayı, anne sevgisi sevgilerin en yüce türü ve tüm duygusal bağların en kutsalı olarak kabul edilir.
* kişi, bedenleri canlı olduğu halde ruhları ölü olan, düşünce ve konuşmaları sıkıcı olan konuşacağı yerde gevezelik eden, düşüneceği yerde kalıplaşmış fikirlerden söz eden zombilerin arkadaşlığından da kaçınmalıdır.
