Diyor ki, hep gailesi olur insanın, yetişmesi gereken bir telaşesi. insan durursa düşeceğinden değil, düşüneceğinden korkar ve hep koşar. Koşar da aklının içinden nereye kaçar?
Ama yalnızlık, irili ufaklı bütün ihtimalleri sefil birer ümit ışığına çeviriyor. Karanlıktaysa, insan duvarda titreyen biçi msiz gölgelerden bile medet umuyor.