Bilmiyorum ne haldeyim, hangi meçhul yoldayım,
Zifiri bir karanlığın en derin katındayım.
Ne bir ışık sızıyor ne bir fısıltı mekanlardan,
Koptu bağım, koptu ruhum artık zamandan.
Onca insan var etrafta, bir gürültü, bir telaş,
Herkes yabancı bir gölge, herkes bana bir yabancı baş.
Çehreler çok, sesler gür; lakin sesim duyulmuyor,
Bu devasa boşlukta içim neden doğrulmuyor?
Adım atsam uçurumdur, dursam yollar bilmece,
Kimsesizlik bir sis gibi çöktü üstüme bu gece.
Koca dünya bir kalabalık, bense tam ortasında,
Kendi sessiz çığlığımın en karanlık yasında...