İnsanın kendini büyük ya da küçük görmeden tarafsızca değerlendirmesi ve zayıflayan inançlarını, tökezleyen ahlakını, aksayan ibadet ve kulluğunu fark etmesi, zihinsel ve duygusal açıdan yüksek bir gelişmişlik göstergesidir.
Yapıp ettiklerinden emin olanlar genellikle hayatın başında ve sonunda olanlardır. Ama hayatın ortalarında olanlar onlar ne gençler gibi bağımsızdır ne de yaşlılar kadar ümitsiz. Bütün bağlarına rağmen hâlâ yapabilecekleri bir iki şey olduğunu düşünüp, daha fazla geç kalmadan olanı biteni isterler.