Her şeyi dünya zevk ve cazibesinin aldatıcı çerçevesi içinde mütaala etmeye alışmış olan bu zavallı, bomboş, gafil insanlar, her nedense içinde bulundukları en büyük geriliği, iletişim, en büyük iptidailiği ise medenilik olarak görmeye ve göstermeye alışmışlardır
Karanlık olmasa,ışığın kıymeti,ayrılık olmasa vuslatın lezzeti,elem,ızdırap,gam ve keder olmasa saadetin o sarhoş edici güzelliği bilinebilir,duyulabilir,görülebilir miydi hiç?