Acı ve ölüm korkuları onları yönetiyor. İşin kötüsü, bu korkuya
Tanrı diyorlar. Oysa dünyayı korkuyla değil, bir insanın gözleriyle görselerdi, Tanrı'yı görmüş olurlardı.
Pir Sultan Abdal'ım hey dost dünya durulmaz
Gitti giden ömür ömür geri dönülmez
Gözlerim de Şah yolundan ayrılmaz
Ben de bu yayladan hey dost Şah'a giderim
Gözlerim de Şah yolundan ayrılmaz
Ben de bu yayladan hey dost Şah'a giderim
Yeryüzünün gözyaşları... değişmez. Biri ağlamaya
koyuldu mu bilin ki yeryüzünün bir başka köşesin-
de mutlak bir başkasının gözyaşı dinmiştir. Aynı
şey gülmek için de öyle.