İnsan kaybetmeden birinin nasıl eşsiz olduğunu anlamıyor. Bulup sonra sebepsizce ve önyargılarıyla yitirdiği ve bunu dert bile etmeyenlere diyecek bir şey bile bulamıyorum.
Özlemi son noktasına kadar hissetmek için bu değersiz yeryüzünde en değerli olanı illa kaybetmek insan gibi bir varlığın en çaresiz fıtratıdır. Tüm sonuçları öngörebilirken buna cesaret etmesi bile cahilliğinin zirvesidir. Yalnız aşkı ve sevgiyi yaşamasa bile anlayan birisi kaybetmeden kıymetini anlayacaktır. Ancak traji komik yanı ise aşık olduğu kişi de bunu asla anlamayacağı için yine kaybetmek kaçınılmazdır. Kaybedenlere ve pişmanlığını derinden hissedebilecek kadar güzel sevebilenlere…