Mustafa Özülkü
@Midoreyas_
Lise
21 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Korkuların Kokusu ¦ Denizcan Kahveci.
Denizcan Kahveci
@gecekitapligi
Selam...
Biraz ürperticiydi aslında. Ancak sürükleyici oluşu ürperseniz bile bir sayfa daha okumanıza sebebiyet veriyordu.
Anlatım sade ve akıcıydı. Kurgu gayet kaliteli ve özgün. Betimlemeler yerinde, olay ve kişi örgüsü de gayet yerinde.
Öldürmekten, insanların korkularından beslenen bir yaratık.. Her 50 yılda bir dünyaya geliyor. Geldiği bölgedeki insanların korkularından beslenerek güçleniyor. İnsanların korkularına bürünüyor ve canlarını alıyor. Peki ya bizim grup korkularına yenik düşmeyip sonuna kadar savaşabilecek mi?
İntihar et. İntihar et. İntihar et...
Ondan korkmamalıyız. Ne kadar fazla korkarsak bizi o kadar çabuk öldürür. Unutmayın, korku ölüm getirir.
Aslında onlar benim bildiklerimi bilmiyorlar, beni anlamıyorlar. Bana bu yüzden deli diyorlar.
Arka kapak yazısı: "Korktuğumuz onca şey: karanlık, bilinmezlik, açlık"
"Kayıplar, ölümler, savaşlar, tabularımız"
"Nefret ettiklerimiz, düşmanlar, insanlar, hayvanlar…
"Zihninden kaçarken dikenli yol üzerindesin
Doğru yolda darbelere gebesin
Kimse olamaz sana rehber
Çünkü insan her şeyi ister"
Denizcan Kahveci
@gecekitapligi
Selam...
Biraz ürperticiydi aslında. Ancak sürükleyici oluşu ürperseniz bile bir sayfa daha okumanıza sebebiyet veriyordu.
Anlatım sade ve akıcıydı. Kurgu gayet kaliteli ve özgün. Betimlemeler yerinde, olay ve kişi örgüsü de gayet yerinde.
Öldürmekten, insanların korkularından beslenen bir yaratık.. Her 50 yılda bir dünyaya geliyor. Geldiği bölgedeki insanların korkularından beslenerek güçleniyor. İnsanların korkularına bürünüyor ve canlarını alıyor. Peki ya bizim grup korkularına yenik düşmeyip sonuna kadar savaşabilecek mi?
İntihar et. İntihar et. İntihar et...
Ondan korkmamalıyız. Ne kadar fazla korkarsak bizi o kadar çabuk öldürür. Unutmayın, korku ölüm getirir.
Aslında onlar benim bildiklerimi bilmiyorlar, beni anlamıyorlar. Bana bu yüzden deli diyorlar.
Arka kapak yazısı: "Korktuğumuz onca şey: karanlık, bilinmezlik, açlık"
"Kayıplar, ölümler, savaşlar, tabularımız"
"Nefret ettiklerimiz, düşmanlar, insanlar, hayvanlar…
"Zihninden kaçarken dikenli yol üzerindesin
Doğru yolda darbelere gebesin
Kimse olamaz sana rehber
Çünkü insan her şeyi ister"
Sızı ¦ Gülali MORKOÇ
@gulali_morkocofficial
@platanus.publishing
Sevmek.. Her ne kadar kolay bir şey gibi gözükse de inanın çok zor. Bazen birbirlerini gerçekten sevenlere bakıp. Keşke bende böyle sevebilsem diyorum.
Kitabı okurkende keşke böyle sevse herkes dedim kendi kendime. Aşk temalı bir şiir kitabı. Gayet etkileyici bir kalemle ele alan şairimizin kalbinden öpüyorum..
Sevip sevilmediğini,
Sonuçsuz kalan çabalarını,
Seni ya seni,
Umutsuz günlerini,
Ben seni anlıyorum...
Önümde şişem,
Çıkartsam ajamdamı,
İçtikçe yazsam,
Yazdıkça ağlasam,
Ağladıkça özleminde boğulsam,
Boğuldukça acılara isyan etsem,
Haykırdıkça içsem,
İçsem...
Frau ¦ Murat Terlemez.
@muraterlemez
@lunayayinlari
Merhaba umarım iyisinizdir.
Bugün 1518 yılında Starsburg şehrinde yaşanan bir dans salgınına gidiyoruz. Ana karakterimiz Frau ve eşi Herr. Onlar birer çiftçi ve birbirlerine çoook aşıklar.
Yardım etmek amacıyla gittikleri bir şehirde salgına yakalanırlar. İnsanlar bu salgına “Aziz Vitrus” laneti adını vermişler. Kelime anlamı “Aşk ile ölüm” olarak bilinmektedir.
Akıcı ve usta dille yazılmış bu kitabı klasik okumayı seven arkadaşların çok seveceğini düşünüyorum. Eğer sizde klasik okumayı seviyorsanız. Kitaplığınızda Frau’ya yer ayırmalısınız.
-Tanrı tüm hayvanları korusun.
-Bu bedenim ya toprak olursa! Hem de Herr'i dinlememe in azabıyla! Üstelik onu çok seviyorken yalnız bırakmam beni fazlasıyla kahreder..
-'Gerçekten Aziz Vitus' un gazabı mıydı Frau'ya gelen musallat, yoksa Aziz Vitus ile salgına bulunan çare miydi bu çılgın hareketli ruhları temizleyen?'
Arka kapak yazısı: Herr, karısının mısır sarısı saçlarının tozunu, toprağını temizliyor, bitlerden ayırmaya çalışıyordu. Gözlerinin tamamının kapandığını gören Herr, onu uyandırmadan yarı kapalı gözleriyle saçlarına dokunmaya başlıyordu... Teninden akıp tüm bedenine hükmeden terinin kokusunu içine çekiyor, ellerini bırakmadan sımsıkı sarılıyordu. Alnına bulaşan çamur izlerini eliyle uzaklaştırmaya çalıştığında, gözlerinin kımıldadığını görüyor, dokunmayı bırakıyordu. Sadece izlemekle yetiniyordu. Zaten bedeni, bedenini sarmış, onun koynunda güneşin doğmasını bekliyordu...
