Kızların birbirleriyle konuşma ihtiyacı fazladır. Bunun nedeni, kızların yaşamları boyunca, gerek evde gerekse okulda istedikleri zaman rahat bir şekilde konuşamamaları, daima susma zorunluluğu duymuş olmalarıdır.
Ne diyeceğini bildiğim için sana itiraf ediyorum; bebeklerini sürükleyen, onları soyup giydiren, annenin pastaları sakladığı dolabın etrafında ağır ağır dolaşan, bu pastalardan biraz elde edince açgözlülükle yiyip, ''daha isterim!'' diye bağıran çocuklar gibi yaşayanlar en mutlu kimselerdir. Bunlar talihli yaratıklardır.
Bazı kimseler, hayatın bir rüyadan başka bir şey olmadığını sanmışlar. Bu duygu benim de peşimi bırakmıyor. İnsanın yaratıcı ve araştırıcı kudretinin dar bir çerçeve içine sıkıştırıldığını anlıyorum. Şu zavallı varlığımızı sürdürmekten başka hedefi olmayan ihtiyaçlarımızı gidermekle uğraşıyoruz, başka şey yaptığımız yok.