Yaşamı da ölümü de aşmıştım;çünkü artık ne yaşama arzusu duyuyor ne de ölümden korkuyodum.Hiçbir şey istemiyor hiçbir şey ummuyodum.Hiçbir şeyden korkmuyordum.Bu yüzden özgürdüm.Çünkü yaşamımız boyunca bizi köleleştiren isteklerimiz,umutlarımız,korkularımızdır.Özgürlüğüm onları öfkelendiriyodu.Hala istediğim hâlâ korktuğum ya da hala özlediğim bir şey kalmış olması hoşlarına giderdi.O zaman beni bir kez daha köleleştirebilirlerdi.