Evde meram anlatmaya asla imkan olmayan, seviyesi, ahlak telakkisi, dünyayı görüşü ve itiyatları büsbütün ayrı bir mahlukla daimi bir beraberlik insanı dış hayatta da bedbin yapar ve bütün insanlardan şüpheye düşürür.
Gün geçtikçe artan isteksizliğimle baş etmeye çalışırken birde yalnızlığım ekleniyor. Alışıyorum bu duruma da fakat zorluyor. Çünkü ben her anımı paylaşma gereği duyuyorum. Bir yandan da yalnız kalıp kafamı dinlemek.. Hangisi ağır basıyor bilmiyorum. Yani araftayım ve biraz da çaresiz. Bazı şeyleri yaşamamış saymak istiyorum bazı şeyleri hiç duymamış hiç görmemiş.. Ama bunlar hafızamda cirit atıyor. Bu durum beni bazen soğuk kanlı bazen de umursamaz yapıyor. Yaşadıkça öğrenirsin diyorlar benim öğreniceklerım bitmedi mi? Çünkü ben gençliğimin en güzel yıllarını hissizleşerek geçiriyorum.