Ensar
@Milanofermani
MEB
Yüksek Lisans
29 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Olmadı London1000Kitap
Rekor derecede hızlı okudum ve biraz da atladım ne yalan söyleyim :)).
Özetleyecek olursak...
Valla arkadaşlar, Adem'den Önce’yi bitirene kadar ben de neredeyse ilkel insana dönüyordum. Çünkü beynim
"kaç ya da uyu" moduna geçti. Konu güzel aslında.
insanlığın ilk dönemleri, içgüdüler, evrim falan. Ama anlatım öyle yavaş, öyle renksiz ki sanki biri mağara duvarına tebeşirle roman yazmış da biz onu okumaya çalışıyoruz.
Karakterler desen aynı taş gibi sert ama ruhsuz. Hikayede heyecan yok, duygu yok, sadece sürekli bir "biz bir zamanlar maymunduk" havası. Evet Jack London büyük yazar ama burada sanki tatildeymiş gibi yazmış.
Reklam
işe yaramayan bir yöntem ;)1000Kitap
Sigarayı bırakmaya yeltendiğim zaman okumaya başlamıştım.
Verdiği tek mesaj şu "İstiyorsan yapabilirsin"
Kitap kendini fark etmeni ve daha sonrasında da kontrolü ele geçirmeni amaçlıyor. Herhangi bir yöntem belirtmiyor tek mesajı şu "İstiyorsan yapabilirsin" :))
Dostoyevski, insanın içini ters yüz eden bir yazar Ezilenler ise o ters yüz oluşun sessiz çığlığı gibi. Sayfaları çevirdikçe fark ediyorsun ki mesele sadece yoksulluk ya da aşk değil insanın kendi içinde paramparça oluşu.
İvan, bana sadece bir anlatıcı gibi değil, kendi iç sesim gibi geldi. O kadar gerçek, o kadar kırılgan... Her şeyi anlamaya çalışıyor ama hiçbir şeyi değiştiremiyor. Belki de en büyük ezilmişlik, elinden geleni yapamamak değil; yüreğinde kocaman bir sevgi taşıyıp, onunla kimseye dokunamamak.
Dostoyevski’nin kalemi seni tokatlamıyor aslında, yavaşça içini oyuyor. Acıyı anlatırken bile estetik bir dinginlik var; ne dramatikleşiyor, ne de teselli ediyor. Yalnızca gösteriyor insanın ne kadar karmaşık, ne kadar yaralı bir varlık olduğunu.
Roman bittiğinde bir sessizlik kalıyor geriye. Ama o sessizlik huzurlu değil, düşünmeye zorlayan bir sessizlik.
