Gitmek isteyip de korktuğum yoldan daha önce güvenle gecmiş birini arıyorum. Birinin, varoluş okyanusunun ortasındaki adama gelip, "Evet seni anlıyorum, " demesine ihtiyacım var.
"Aslında sevgimizin parıltısı kaybolunca kendimi batan bir güneş gibi değil de,sönmüş bir mum gibi hissettim.Mum yandı, yandı ve ansızın söndü.Şimdi düşünüyorum da,ışırken bir yandan da eriyip tükeniyordu mum aslında. "
Yoksa güller, sevgililerin birbirlerini zaten bitecek bir ilişkiye hazırlamaları için mi verilir?
Bir hatıra olarak saklamak ve ayrılık acısını yatıştırmak için mi?