Melike ⠀ ོ⠀⠀ོ
@Mimozza
Bir şarkı büyütüyorum, ömrüme benzeyen
sabah kadar uçuk, akşam kadar acı
rengi dört mevsimin uyumsuz karışımı
acemi bir şarkı...
umuda ve gerçeğe böyle katlanıyorum...
#46390916
Psikolog
Ψ
649 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
İnsanları canlı ve ölü diye ikiye ayırmak bir hata: sadece ölü-canlı ve canlı-canlı insanlar mevcut.
Ölü-canlılar da yazıyor, yürüyor, konuşuyor, hareket ediyor.
Fakat hata yapmıyorlar; sadece makineler hata yapmaz ve tek ürettikleri cansız nesnelerdir. Canli-canlılarsa hataya
düşer, aranır, sorgular, eziyet çeker .
Aynısı yazdıklarımız için de geçerlidir: yürür ve konuşurlar fakat ölü-canlı da olabilirler, can-canlı da. Gerçekten canlı olan hiçliğin karşısında durur ve ara vermeksizin saçma,
"çocukça" sorulara cevap arar. Cevaplar yanlışmış,
varsın olsun; düşünce hatalıymış , varsın olsun. Hatalar gerçeklerden daha değerlidir : gerçekler makineden çıkar, hatalarsa canlıdır; gerçekler güven verir, hatalarsa rahatsızlık.
Yanitlara ulaşmak imkansız mı? Daha iyi! Cevapsız sorularla uğraşmak yalnızca beyni inek midesi gibi geviş getirebilecek
şekilde yapılananlara özgü bir ayrıcalıktır.
Eğer ki doğada değişmez bir şeyler, gerçekler olsaydı bütün bunlar yanlış olurdu elbette. Fakat ne mutlu ki bütün gerçekler yanlışlanabilir . Diyalektik sürecin özü budur: bugünün
gerçekleri yarının yanlışlarına dönüşür; son sayı yoktur.
Onun yardımına ya da gerektiğinde sohbetine ihtiyaç duyan kimse yoktu gerçekten. Fark etmeden ölmüş olabilir miydi? Farkına varmadan gelebilir miydi ölüm?
Vince hayata tapardı; işsiz, hasta, sersefil dahi olsa, sadece var olmayı, yeryüzünde olmayı, sabah uyanıp akşam yatmayı, rüzgârın esmesini veya güneşin parlamasını, yağmurun usul usul ya da bardaktan boşanırcasına yağmasını dünyanın en muhteşem armağanı olarak görmüştü her zaman.
Ateş yanarken evde başka hiç kimse olmasa bile kendini yalnız hissetmiyordu.