Melike ⠀ ོ⠀⠀ོ
@Mimozza
Bir şarkı büyütüyorum, ömrüme benzeyen
sabah kadar uçuk, akşam kadar acı
rengi dört mevsimin uyumsuz karışımı
acemi bir şarkı...
umuda ve gerçeğe böyle katlanıyorum...
http://1000kitap.com/gonderi/46390916
Psikolog
Ψ
649 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Bir hayat hikayesi okumamış da sanki Yaşamış gibiİnsan ve Duygular
Uzun zamandır beni bu kadar duygulandıran ve başından kaldırmayan bir kitap okumamıştım. Canım Youqing, Fengxia, Erix ve Kugen çok daha iyi bir yaşamı hakediyordunuz. Kitaba gelecek olursam köy yaşamını tüm doğallıyla anlatmış yazar. Karakterler o kadar güzel betimlenmiş ki gözümüzün önüne kanlı canlı beliriyor. Konu tamamen hayata dair yaşamın her alanı ele alınmış. Doğumlar, ölümler, umutlar, mutsuzluklar ve her şeye rağmen isyan etmeyip hayata devam etme. Okumuş gibi değilde yaşamış gibi hissettiren bu kitabı başlangıçta anlamadığım ama sonunda acı bir şekilde anladığım alıntıyla bitirmek istiyorum.
"Erxi, youqing, hadi bakalım, kaytarmak yok. Jiahzen ve Fengxia ne güzel işliyor toprağı, Kugen bile beceriyor bu işi."
Reklam
Vahşetin Egemenliği
Mina urgan’ın son sözü ile yazdığı inceleme sonrası ne söyleyebilirim ki? Adeta aklımdan geçenleri, üzerinde durmadığım bağlantıları, yazarın da biyografisiyle harmanlayıp sunmuş.
Mina Urgan’ın gözlemlerinden:
“Belirli koşullar altında yetişkinler böyle davranabilirler, ama altı ile on iki yaş arasındaki küçük çocuklar, uygar dünyanın baskısından uzaklaşınca, nasıl böylesine vahşileşebilir, kan dökecek kadar acımasız olabilir diye düşünen bir çok kişi, küçüklerede bile bu kadar korkunç bir biçimde belirdiğine göre, Sineklerin Tanrısında kötülüğün insan yaratılışında doğuştan var olduğu görüşünün savunulduğu kanısına varıp dehşete kapılmıştır.
Okuyucuların duydukları bu dehşeti doğal Saymalı; çünkü çocukların tertemiz birer melek oldukları konusunda, yanlış olduğu kadar da yaygın bir inanç vardır. Oysa kendi çocukluğuna ve yakından tanıdığı çocukları duygusallıktan arınmış gerçekçi bir gözle baka bilenler, çocukların küçük birer melek değil, tıpkı yetişkinler gibi birer insan olduğunu bilirler. İnsanlarda ise, ister büyük ister küçük olsunlar, hem iyi hem de kötü içgüdüler vardır.”
….
“ Çocukların güçsüzlüğünden ve korkularından yararlanan Jack’ın zorbalığı öylesine korkunç boyutlara varır ki, avladığı domuzun başını canavara sunduğu gibi, Ralph’ı da avlayıp, başını iki ucu sivriltilmiş bir değneğe geçirerek canavara sunmak ister. Sineklerin Tanrısı tamamıyla egemen olmuş gibidir çocuklara. Ne var ki, kitabı bitirip de, Simon'un akıl yolundan hiç şaşmayan ermişliğini, ayrıca ölmeden önce yücelen Domuzcuk’un kabileye meydan okurcasına uygarlığı savunmasına ve karanlık güçlere karşı sonuna kadar direnip, sonunda gene şef olduğunu açıklayan Ralph’ın yiğitliğini düşündükçe, Sineklerin Tanrısı’nı yenmenin yolları olduğunu da anlarız.”
Çok eski bir hikaye ve öyle kalması dileğiyle...
Bu eserin yeri bende, Zorlu PSM kanalının "Dijital Sahne" serisindeki hırçın kız'ın modern yorumuyla bambaşka...
Birce Akalay ile Serkan Altunorak performanslarıyla beni büyülediler.
bkz. youtu.be/JAz_napmAhM
Ayrıca Birce Akalay'ın oyun sonrasında söyledikler beni çok etkiledi, aynen aktarıyorum:
ÇOK ESKİ BİR HİKAYE
“Evet utanıyorum , hiç istemediğim halde belki de zorla diyeceksiniz, katılırım. İtildim bu evliliğe...Kimsenin bana sormadığı, kimsenin fikrimi almadığı, kimsenin beni zerre kadar umursamadığı alelacele bir törenle evlendim. Anlatmaya çalıştım aslında, bu adam maskaralıklarının arkasına sakladığı o koca öfkesiyle pervasız davranışların arasında serpiştirdiği tehditleriyle o komik olmayan şakalarıyla herkesi kandırdı. Benim adım ise tarihten hiç silinmeyecek bir şekilde “Hırçın Kız”a çıktı. kabul etmiyorum, gerçekten kabul etmiyorum.
Davranışlarıma bakıp aman canım sen de hiç normal değilsin diyenlere bir sorum var: Siz olsaydınız ne yapardınız? Baban evlen dedi sus, fazla yemek yeme kilo alırsın, sesli gülme aman ayıplarlar, kocanın yanında yerini bil. Aman diyeyim Kate uslu bir kedi gibi ol. Aman ha sakın sakın sözünden çıkma, aman canım nedir bağırsın aşkından yapıyor.
Ondan önce kalk, bir dediğini iki etme, her evlilikte kavga gürültü olur, evliliğin tuzu biberi bu. Öfkeli bir kadın suyu bulanmış bir deniz gibidir. Çamurlu, çirkin, güzellikten yoksun…
O öyle devam ettikçe hiçbir erkek susuzluktan ölse bile içmek istemez.
Kocan o senin, efendin, koruyucun, ailenin reisi. Kocan senin her şeyin o yüzden de gerçek bir itaati hak ediyor. Hem bir erkeğin aklına bir kadının erişebildiği nerede görülmüş...”
Çok eski bir hikaye bu... En azından ben öyle olmasını diliyorum ve tekrar ediyorum.
Tekrar ediyorum ki hiç
Zamansız bir Ayna...·1724 syf.··Ah Yalan Dünya
10/10
Beğendi
·2021 9. kitabı
·20 günde okudu
·Okunma: 01 Nisan 2021 22:08
·Öncelikle biraz Victor Hugo' dan bahsetmek istiyorum...
hayatını araştırırken resmi olarak aziz ilan edildiğini ve Hz. Muhammed için yazdığı destanı görünce şaşırdım. Hatta bu destan günümüzde bile Fransa'da gerçek anlamdaki tek destan niteliğinde.
Kitabımız Sefiller'e gelince: Kitapta Hugo'nun hayatından bir çok iz bulunmakta ve kesin olarak şunu söyleyebilirim ki kitaptaki tüm kahramanlar birer tipleme, o kadar güzel ki bu kahramanları unutacağımı sanmıyorum; Grovche, Eponine, Cosette, Marius, Piskopos, Mabeuf ve tabi kiii JEAN VALJEAN...
kitabı okurken keşke şuan Jean Valjen'ın yanında olsam da sımsıkı sarılsam dediğim çok oldu... Dostoyevski'nin Alyoşa(cığım) karakterinden sonra tanıdığım en harika karakter oldu. Ayrıca kitabın giriş kısmında Victor Hugo'nun İtalyan yayıncıya mektup kısmında bu kitap için: "Sefiller kitabı bir ayna, sizi yansıttığı gibi bizi de yansıtıyor. Bazıları, bazı kastlar bu kitaba isyan ediyor. Bunu anlıyorum. Gerçekleri söyleyen aynalardan nefret edilse de, bu onların işe yaramadıkları anlamına gelmez." diyor gerçekten de Fransa penceresinden tüm dünyayı yansıtıyor.
" 14 yaşımdayken karnımı doyurmak için bir parça ekmek çaldığımda beni zindana attılar ve orada tam 6 ay bedava ekmek verdiler."
Dünyanın adaleti bu kadar işte...
Jane… Janet… Ne kadar güzel bir şeysin sen…
Kitabı bitirdiğim zaman, gözlerime yaş, yüzüme de bir gülümseme eşlik ediyordu.
Hiç sıkılmadan her sayfasını yutarcasına ama bitmesini istemeyerek okudum.
Nefret, inanç, saf sevgi temaları o kadar güzel, sahici işlenmiş ki yazarın kalem gücüne hayran kalmamak elde değil.
Gel gelelim baş karakter Jane Eyre’ye:
Kendisi küçük yaşta anne ve babasını kaybetmiş dayısı tarafından bakımı üstlenmiş ancak dayısının ölümü ile yengesinin himayesine kalmıştır. Daha küçük yaşta yengesi tarafından dışlanmış dayı çocuklarının türlü işkence ve baskısına maruz kalıp o evde sürgün hayatı yaşamıştır. Yengesinin ona beslediği nefret o kadar büyük ki görmeye bile katlanmayıp onu yatılı okula gönderiyor. Jane’in asıl hikayesi ise bu yatılı okuldaki eğitimini bitirip mürebbiye olarak Thornfield Malikanesine gitmesiyle başlıyor…
Çok sevdim Jane’nin karakterini, duruşunu, düşünüşünü, incelememi de Jane’in çok sevdiğim alıntısıyla bitirmek istiyorum:
“Kendimi umursuyorum ben.
Ne kadar yalnız,
ne kadar kimsesiz,
ne kadar kolsuz kanatsız kalırsam,
kendi kendimi o kadar sayacağım.”
Veee son olarak kessinlikle okunmaya değer, okunulması gereken bir kitap.
Teşekkürler CHARLOTTE BRONTÊ
Reklam